Onvermijdelijke Metal

86. Cyclone - Brutal Destruction

2010-05-25T05:27:00.000-07:00

Hadden we al Belgen gehad in deze serie. Ik meen van niet. (Tachtig procent zal sowieso wel Amerikaans of Brits zijn geweest) Behalve die Zwitsers van kom hoe heten ze ook alweer.
Maar goed, Belgen nu dan. Honderd bonuspunten voor het feit dat dit trash-metal plaatje een half uur duurt. Niet dat het slecht is, maar dat zijn de speellengten die dit soort muziek nodig heeft. Als dit de band is (en ik geloof het wel) krijg ik ineens zin in een Broodje Warm Vlees of een Broodje Bakpao. Brutal Destruction begint met een vrij sloom instrumentaal intro, en gaat dan aardig verder met Long To Hell, dat een mooi kick drum stamp-passage heeft. De zanger is acceptabel, klinkt als iemand met een punk achtergrond, zijn screams zijn wel een beetje naar/eng. In Fall Under His Command hinnikt ie vrolijk aan het begin (en zet 't later helemaal op een lachen) Jammer dat na de vette snelle solo, de terugkeer van de riff niet echt uit de speakers knalt. De drums beginnen wat te wankelen, de maatsoort was onderling niet helemaal goed afgestemd, of de fills waren gewoon te moeilijk voor de arme jongen. Lachen in The Call Of Steel. Kwusj de iron wiel. Accentje! (Fighting the fatal klinkt later meer als Fighting the feel) Hier (terug in Steel dus) heeft de drummer zijn zaakjes ineens wel op orde. Gewoon meer van het voetenwerk. Al probeert hij tijdens In The Grip Of Evil wel leuke jazzy roffels erdoor te moffelen. Ambitieus! De melodie lijkt wel wat op die van Teenage Mutant Hero Turtles, gheh. Die zouden metal ook wel waarderen denk ik. En heette hun baas/die rat geen Shredder! In The Grip Of Evil is mijn favoriete nummer. In de eind-break (een minuut voor het einde) maakt de zanger een sissend geluidje alsof ie een bierflesje opentrekt. "Ah!" Merkwaardig, Take Thy Breath komt ineens veel helderder door. Sessie uit een andere studio, of iets van mijn mp3's. Een remaster misschien. Night falls and I'm here, now you feel fear! Qua melodie bijna atonaal trouwens op een fijne avant-gardistische sik-manier. Vervolgens is Incest Love ineens Heideroosjes. Wat gebeurt hier allemaal. Chaos reigns!

85. Apocrypha - The Forgotten Scroll

2010-05-25T00:55:00.000-07:00

Zat een beetje tegen deze plaat aan te hikken. Steeds als ik 'm binnenhaalde via Soulseek bleek het een of andere kloterige vinyl-rip. (Hopelijk niet steeds van dezelfde user!). Is ie zo obscuur? Nu dan wat beluisterbaars gevonden, al klinkt het nog altijd wat dof of juist galmend, als dat samen kan gaan. Rondneuzen op Wikipedia heeft weinig zin, want er bestaat alleen een Nederlandse pagina, terwijl de band toch echt Amerikaans is. (En die Nederlandse pagina geeft niet meer dan bezetting + discografie) Musicmeter dan maar... (Want de tracklist ontbreekt ook nog, was ik nog even vergeten te vermelden) Daar staan er wel een paar, maar niet deze! Gottegot. Google to the rescue. Fredianelli (de gitarist) blijkt de hele boel gratis online te hebben gepleurd. Zal ie de rechten wel nooit volledig aan Shrapnel hebben verpatst (de geïnteresseerden spoeden zich hiernaartoe. Zanger Steve Ploicca heeft het vibrato, zonder iel te worden, dat is ook wel 'ns fijn, een beetje een dronken rafelrandje wel eigenlijk, ik hoor Dio na een whiskeyvat ook wel zo Riding In The Night zingen, het commercieelste nummer van de plaat. Holy Wars (Only Lock The Door) doet er qua tempo een lekker tandje bij. En een lekker wild einde. Waren die Shrapnels niet van het shredden? (Dat zou qua naam leuk passen) Dan was het intro van Fall Of The Crest zeker een contractuele verplichting! De zanger begint inmiddels als een maffe circusdirecteur te klinken. In Tablet Of Destiny (de ware shredder) houdt ie zijn mond. (Al zijn de orgels, jawel, nog altijd kermis) Drums lijken wat hobbelig, maar aan 't end mag ie lekker vooruit rammen en dat gaat beter. Ik begin een patroon te ontdekken want Look In The Sun vind ik ook alleen leuk in het massief rockende stoner einde. Hooo, daar zijn ze, de akoestische snaren in de slottrack. (Broken Dream, wat anders) Snare in de kelder opgenomen. So many nights, I cried alooooo-o-o-o-one. Another night, another broken dream. (Another night with youuuu da's dan wel weer een originele wending) Ze volgen verder 't boekje, hebben het net niet helemaal, maar ze doen hun uiterste best en zijn lief.

84. Overkill - Feel The Fire

2010-05-23T11:49:00.000-07:00

Moehahah! Dubbele kick drums rollen modern binnen, maar nu gaat het meer op de Britse golf verder. Ozzy & Iommi zouden tevreden zijn. Dit knalt er lekker in en die brul aan het einde mag er ook zijn. Wat, gaat ie nou alweer lachen, de lolbroek. (Hij brengt er wel variatie in an, maar hij blijft maar bezig, de hele plaat lang) Het tempo gaat met Rotten To The Core flink omhoog, of had die opener iets fake slepends en werd ik gefopt, hoe dan ook... De break rond 2.13 is steengoed, geen amateurs hiero. Het geblaf van de zanger in de outro is erg lollig. In There's No Tomorrow rennen ze zichzelf in eerste instantie voorbij, maar om het goed te maken wat aansteker-snaren-traantjes, de dramatiek in de stem van de zanger krijgt ineens wat ongemakkelijks, het lijkt bijna Vic Chesnutt wel! (Maar zingen moet ie verder maar niet proberen) Zou er een band zijn die zich Hammerhead heeft genoemd, naar de song. Zou moeten. Leaving the posers behind. Dominant worden wij brave luisteraartjes toegesproken. Strikt en strak muziekje ook wel. De titeltrack begint als een indiepop-liedje, met de bas bijna als extra trommeltje, werkt leuk, de akkoorden zijn wat jammerlijk standaard, maar het liedje gaat gaandeweg wel vooruit, deze gasten zijn technisch wel zo goed dat ik bijna ga opmerken dat het op één luisterbeurt eigenlijk niet te behappen is. (Wat ik een slap excuus vind) Maar wel een van de hoogtepunten uiteindelijk, die titeltrack, en hij lacht wéér en krijst ook nog wat in een zelfverzonnen taal, of who cares about Engelse spraak, teksten irrelevant. Blood & Iron, All Right Donuts! (Hij zal wel wel wat anders zeggen) Ok, dit gaat weer veel teveel over de vocalen, let op de drumritmes in Kill At Command rond 2.10 (En toch ook op het koortje!) Man man man, het intro van Overkill! Overkill will never dieee. Had het laatste nummer moeten zijn maar geloof dat de tiende ook een bonusje was, eigenlijk onnodig. Brrruut. Bigbeat-riffie hier, melodieus gezien blijf ik het met die schuivende power chordjes wat moeilijk vinden. Al het andere is prima.

83. Cirith Ungol - King Of The Dead

2010-05-22T02:05:00.000-07:00

Ah Mordorrrr. Zo, die gast zet het meteen op een schril schreeuwen, ik verwachtte iets toegankelijkers Dio-stijl, dit is best punky. Drums klinken maf, maar 't werkt wel. Die solo is eigenlijk veel te goed voor wat er verder in dit nummer gebeurd. (Atom Smasher) Het is wel slim dat die vocalist zichzelf meestal 'dubbelt' want zo op zijn eentje heeft ie toch vrij weinig kracht (of breedte). Black Machine is de totale anti-swing, het rommelt houterig en hotseknotsend door. (En men weet, als iets slecht wordt vind ik het eigenlijk wel weer interessant) Wat doet die gitarist nou? (Master Of The Pit) Het lijkt wel een Mexicaans geïnspireerde solo. De bas blijft ook maar pielen met rare effectjes. Breakje, bas terug als een spionage-theme, hehe, eindelijk 'ns een Ríff, snel overstemt door een wel erg snerpende solo, later krijgt ie gelukkig wel wat body, maar echt melodieus/sentimenteel/twin wordt 't helaas niet. Toch na dat rare begin een van de betere nummers. Inmiddels val ik een beetje stil, in King Of The Dead ben ik de stem wel zat. Word weer wakker rond Finger Of Scorn. Akoestische gitaren! Gheh, Metallica-stijl ballade dit trouwens, in 't begin dan. Eigenlijk blijven de punten hetzelfde: bassist klinkt bizar, which is good, zanger klinkt bizar, which is bad. Finger Of Scorn is errug sloom trouwens, voor dat de akoestische gitaren een comeback maken valt het nummer blackmetaliaans uit elkaar. Tocata In D Minor, dat wordt lachen.. Oh nee! Oh jaaaa dit. Oh mijn god, tragisch wel. Dit is wannabe-shredden. Als laatste track Cirith Ungol van Cirith Ungol. (Helaas geen triple..) Ik moet zeggen na dat "klassieke" stuk wil ik de plaat alleen nog maar kapotmaken. Amusante mislukking.

82. Def Leppard - On Through The Night

2010-05-20T12:29:00.000-07:00

Def Leppard. Nog zo'n (zoals ooit Black Sabbath) superbekende naam waarvan ik geen liedje zou kunnen noemen. Maar bij Sabbath is er nog wel een fenomeen als Ozzy. Wie is de zanger van Leppard? Hebben ze een gitarist van wereldfaam? I guess not. De zanger klinkt in elk geval wel wat als Ozzy! Grappig, rondscrollend op Wikipedia is het me de eerste minuut nog niet duidelijk wie nou zingt. (De vocalen aan het einde zijn heel tof trouwens) Goed, het is dus ene Joe Elliott, die oorspronkelijk als gitarist was ingehuurd. Allemaal verrekt jonge gastjes trouwens, zo klinken ze zeker niet. Hello America klinkt een beetje Hair hippie-ig, gelukkig is daar een goede drumfill om het goed te maken. (Zo'n altijd lekkere bass drum gedempte open hi-hat combo, als ik sense maak hier) Verder rondtoerend op Wikipedia... 'During the 1983 Pyromania tour in Tuscon, Arizona, Elliott made a comment that turned off many of the fans in the audience and the people hearing about it. He offered to apologize and donate 1000 dollars to the district, but met with only limited success.' Nogal omslachtig opgeschreven, en je moet op de links klikken om erachter te komen wat dan. En dan blijken er hele sites te bestaan die over dat (toch absurd minor) incidentje gaan. Ik bedoel als een ongetwijfeld stronken zanger van een heavy metal band tijdens een show al geen baldadig racistische opmerking meer mag maken!? Als we het over de Spaanse voetbalbondscoach hebben, dan is 't wat anders en moet de man natuurlijk hangen. Was dat Aragones? Die zit er nog, damn heeft ie ze ook nog succes gebracht ook. Te lui om uit te zoeken of Def Leppard ooit nog in "greasy Mexicans"-town El Paso heeft gespeeld. Ik weet het nog niet met deze plaat, die vocalen leken alleen in de opening op Ozzy, het wordt nu (It Could Be You en Satellite) toch een beetje alsof de Eagles aan het metallen zijn geslagen. When The Walls Came Tumbling Down klinkt op alle vlakken heel wat scherper, punky. Wasted begint als iets wat ik eerder heb gehoord in dit project, Misschien van Saxon. Re!-sur!-rection! (Motor action, Locomotion?) Damn puntje van de tong, het is echt heeeeel duidelijk. Rocks Off continueert hoe dan ook het motormuizen-gevoel, op plaatkant A leek Leppard nog, ehm, intellectueel, nu is het gewoon bieren. Ik ga dit keer voor het tweede. Oenga-boenga drums, een versterker die ontploft, hevige panning, ja toch wel leuk. It Don't Matter, pophit, hier kun je horen dat Leppard gróót ging worden. More cowbell! Fuck die plaatkant A. Answer To The Master: 1.44 HOOOO grijns van oor tot oor. Bassist ook lekker bezig trouwens, maar dat vind ik altijd een dooddoener, de bassist noemen als ie niet samenvalt met, eh alles, maar hoog aan de loopjes gaat. Nou, Overture dan nog, en als dat niet met akoestische gitaren begint (7 minuten nummer namelijk) And with this message that I bring to youuuu, the beacon of light to see you through... Sweet! Kan zo in Almost Famous Niet zo goed als die diepe afsluiter van Samson, maar dan nog. De laatste 6 nummers (van de 11) zijn eigenlijk allemaal goed. Nemen ze toch mooi revanche op zichzelf!

81. Samson - Shock Tactics

2010-05-19T12:23:00.000-07:00

Zozo, dit spettert. Zou het soms een goede remaster zijn, kan haast niet missen. Heb meteen zin om Riding With The Angels opnieuw op te zetten. Lekkere (eenvoudige) riff, goede vocals. The Power! Oh fuck, het is brulboei Dickinson himself! Niet zo vreemd dat Maiden hem oppikte, hij is hier fenomenaal op dreef. Hij stond toen bekend als Bruce Bruce, wat nog debieler klinkt dan de bandnaam, maar goed die hond bestond nog niet en het was gewoon de achternaam van de bassist. (Soort Fleetwood Mac, al had de band dan Burr Samson moeten heten geloof ik) Leuke ritmische accentjes in Earth Mother. Ik zal wel in een emo-bui zijn, maar het wat hoger gezongen refrein van hetzelfde Earth Mother, it gets to me. Nice Girl is gewoon gezellie, krijg nu zin om dat proggy plaatje van Dio weer te luisteren, toch wat onderschat door ondergetekende, toch maar Onvermijdelijk van maken. Interessante quote van Dickinson op Wikipedia over zijn tijd bij Samson, alwaar ik ook leer dat Bruce Bruce klaarblijkelijk een Monty Python grap is, maar blijft 't stom vinden. "In my naivety I thought people who were in rock 'n' roll bands were great artists, and it was a huge shock to the system to realise that they weren't, that they didn't even aspire to be, really. Some of them did, maybe, but some of them, like Samson, were very frightened of the idea." Zo klinkt het alsof hij het maar stom vind en snel weg ging naar grotere en betere dingen, maar ik vind het eigenlijk wel sympathiek, de underdog enzo hè. Maar goed, terug naar de muziek. Blood Lust is wat te sloom, maar het gepiel in het ruimtelijke middenstuk is leuk. Pick up the tempo met Go To Hell. Ongetwijfeld het begin van de volgende plaatkant. Aardig, maar niets vergeleken met Bright Lights, een supernummer, met afstand het beste van de plaat. Prachtcombo van dubbele vocalen en gitaarlick in het refrein. Running faster than you! Het Hendrixiaanse Once Bitten is óók al goed, dit moet dan toch wel mijn favoriete NWOBM plaat aller tijden zijn. Het is pas in Grime Crime dat ik Dickinson wat vermoeiend vind worden. (Ben eigenlijk niet van Maiden en ja dit is beter dan alles wat ik van Iron Maiden heb gehoord, maar da's logisch) Snel door naar Communion de archetypische slotballade, wat akoestische snaren erbij. Now we can start the long way home.

80. Holocaust - The Nightcomers

2010-05-18T12:30:00.000-07:00

Holocaust The Movie, zou dat bestaan? Ja dus, maar vreemd genoeg wel met aanhalingstekens. En je hebt natuurlijk ook nog de cultklassieker Cannibal Holocaust. Zou een band zich daarnaar vernoemd hebben? Nee, wel een ep van Necrophagia. Maar goed dit is een hoop gezwam om te zeggen dat Holocaust, de band dus, waarvan er volgens Wikipedia acht zijn, eigenlijk veel te softie klinkt voor hun naam. Het genre alleen al ("Progressive Heavy Metal") Een band die Holocaust heet moet black of death maken. Maar goed... Deze Schotten komen uit de New Wave of British Heavy Metal en klinken ook wel min of meer zo, al geeft het progressive al aan dat ze wel wat boven pubrock en motormuis-emblemen uitstijgen. Het gesoleer in Death Of Glory is bijvoorbeeld erg goed, gelaagd, hoe je het wil noemen. De zanger klinkt daar en overal (begin van Mavrock!) als een vijftienjarig Belgische knaap in een slechte punk- of Metallica-coverband. Hij zit wijselijk (maar toch 'n beetje jammer) achterin de mix verstopt. Ach ja, het gaat om de gitaren en die zijn ok. Het gave einde van Mavrock had wel in het midden mogen zitten als break. Heavy Metal Mania wordt vreemd genoeg ook al pas echt leuk in de laatste minuut.

79. Leatherwolf - Leatherwolf

2010-05-17T12:31:00.001-07:00

Halford zou die bandnaam ook wel bedacht willen hebben. Dit begint meteen goed, met een vreemd huppelende drumpartij. De vocalen zijn wat voorzichtig/soft. Lees op Wikipedia (de plaat staat vreemd genoeg niet op Allmusic) dat de band vooral bekend is door triple lead guitar attack steel. Twee of drie, ik weet niet of ik zelf het verschil zo snel zou horen, maar Endangered Species opent in elk geval met een spetterende riff en alweer prima drums, eens kijken wie de trommels beroert: ene Dean Roberts. Endangered Species is eigenlijk nog wat rustiger dan de ook al niet brute opener Spiter en hier passen de melancholische vocalen beter. (Plus er zijn wat yoooowls, met mate mag het hoor) Tonight's The Night is het dansplaatje, maar dan zakt het tempo weer voor The Hook. (Terwijl dat toch begint met do you want a date en hop naar de disco) maar de break (die eigenlijk uit het niets komt) is voor de aanstekers. Maf bandje, net als Tyrant eigenlijk, maar dan dus wat gladder. Lees: veel beter geproduceerd, en misschien ook wel gespeeld. Wat niet verlet dat Tyrant natuurlijk op zijn eigen lo-fi manier veel cooler is, maar goed, beetje appels met peren vergelijken wel. Leatherwolf is veel meer proggy, let op de openingssnaartjes in Season Of The Witch, het eerste nummer waar die triple lead trouwens voor het eerst echt opvalt, en goed ook. Heb wel het gevoel dat de drummer inmiddels wel is teruggezakt in boem tjik boem tsjik, maar heel erg is dat nou ook weer niet. In Kill And Kill Again krijst de zanger als een meisje dat om een ijsje jengelt. Vagrant rockt dan weer wel, na een wel heel bekend clichématig begin. In Leatherwolf (de track jaja!) rennen ze zichzelf een beetje voorbij, ik bespeur ook een merkwaardige drop in geluidskwaliteit, zal wel aan mijn soulseek-downloadje liggen, wie weet is er een remaster? Vagrant klonk ineens wel geniaal helder. Maar goed, ook Leatherwolf heeft wel weer wat lekkere gitaarmomentjes. Wel een plaatje dat ik vaker ga draaien.

78. Celtic Frost - To Mega Therion

2010-05-16T12:26:00.000-07:00

Tweede keer dat er Zwitsers langskomen, Hellhammer was ze voor. Die zie ik bij Wikipedia wel bij de associated acts staan trouwens. Even doorlezen verklaart nader, dit is eigenlijk een voortzetting van die band. Van Hellhammer staat me niet veel meer van bij, mijn eigen stukje maakt me eigenlijk wel nieuwsgierig! Tja. Celtic Frost roept weinig typdrang op. Sloom openingsintro, het lijkt pompeus te gaan worden, maar die gedachte is snel pleite met de The Usurper. Oeh! Nu wel wat tempo. Riff is aan de saaie kant, solo vergoedt wel wat. Dawn Of Meggido brengt wat later die Saruman voor zijn troepen-sound uit het intro terug. Doet me, met name vocaal. denken aan die comebackplaat van Gorefest. (La Muerte) Al heeft deze Zwitser geen echt loeiharde grunt in huis. Aan gegil doet ie ook niet, gelukkig. Vocaal gezien een van de vettere nummers, vocals zijn sowieso het sterkste aspect hier, maar instrumentaal houdt het allemaal niet over vind ik. Het evil lachje in (Beyond The) North Winds is wel een klein lichtpuntje, niet het juiste woord hier. Interessant trouwens, Allmusic heeft het over Death Metal, Wikipedia over Trash en Black (vroege voorloper van Black dan he, voor de Noren) Heb zelf de neiging het bij Death te reken, om de doodeenvoudige (ha!) reden dat Death me normalerweise altijd wat minder bevalt. Wel een heel fraaie hoes.

77. Tyrant - Legions Of The Dead

2010-05-15T12:02:00.000-07:00

Er zijn een hoop Tyrants in metal-land. Er staan er al twee op Wikipedia. Een band uit, Tasmanië (stoer!) en een black metal gezelschap uit Japan. De Amerikaanse Tyrant (waar het hier om gaat) staat er echter niet bij. Belachelijk! Plaat opent met een ijselijke gil. De main vocals zijn echter een stuk "normaler" met veel ge-woooh. Hij drukt af en toe nog een pedaaltje in om even op gil-modus over te gaan. Drums niet al te strak, productie chaotisch, maar het straalt allemaal (het zullen al die woohs zijn) ontzettend veel lol uit. Fall Into The Hands Of Evil is zompig, de vocalist spoort zijn medebandleden zelfs aan: come on! Volgens mij in dit genre een zeldzaamheid, dat soort geintjes. Zit wat te googlen en zie dat een van de eerste hits een Tripod-pagina (!) voor deze band is. Da's bijna net zo old school stoer als Geocities. Hebben we ook eindelijk een biografie te pakken. 'In '82, the two recruited Greg's brother, Glen May (8-13-63), a big (6'3", 230 lbs.), violent high school football player, to replace their previous singer Doug Anderson.' Zo klinkt ie ook wel ja. Dit is trouwens hun debuut, maar we hebben het hier over een stel rare knakkers (Anvil-visioenen). Op zich deed de plaat het goed maar de bio suggereert dat de gasten pas weer de studio in gingen toen ze er contractueel toe verplicht waren. (Luie zakken) Vervolgens komen ze met weer een goede plaat aanzetten waarna: 'The band had been offered opening slots for groups such as Slayer, Savatage, and Mercyful Fate, but the band felt that they were equal to these groups and should not have to open, so they declined on those tours.' Ja (of Yeah Right) zo wordt dus nooit wat he. Vervolgens is het ineens '94, komt de zaak weer niet van de grond en (de website is natuurlijk stokoud) vanuit '97 waren er nog altijd wilde plannen. Alsof het momentum niet na '85 en minstens na '88 verdwenen was. De rest van de site is al even heerlijk met foto's als deze. Zou er iemand hun hotmail-adres nog checken? Oh ja de muziek. De titeltrack is gepast ambitieus, met wat akoestische snaren en schattig/hartverwarmend is de extreem zacht gezongen vocaal in het begin. Natuurlijk volgt er een stop, bring that riff in en GO. Zanger krijst mee met de solo. Er wordt betrekkelijk snel teruggeschakeld op het melodrama, maar die solo die daar langskomt ruist lo-fi en is de beste van de hele plaat. Die "zanger", tsjonge, quelle hartverwarmend amateurisme. Hij lijkt er helemaal niet in te geloven. Heerlijk. (Soort koekiemonster van de metal) Kan nog niet helemaal geloven dat die high screams van dezelfde gast zijn, respect. Hoop echo trouwens op de vocalen, in Knight Of Darkness wordt het echt teveel van het goeie, maar het zit eigenlijk overal. Misschien ligt het wel aan de mp3-rip, sommige nummers zwabberen onwaarschijnlijk, opgenomen in de garage van oma misschien. Wat een maf chaotisch werkje. Ik mag het wel.

76. Cacophony - Speed Metal Symphony

2010-05-14T11:52:00.001-07:00

Da's nog eens een metal-toepasselijke bandnaam. Zat ditmaal vooraf al op Wikipedia en dat belooft wat. Maarliefst twee shredders! We blijven in de neo-klassiek hoek, maar hier zou (logisch met die albumtitel) ook speed metal te ontwaren zijn, wat hoop geeft op een goed plaatje. Eerst even aandacht voor dat heerlijk foute hoesje. Altijd gevoel dat in metal het krullenbos-gehalte opvallend hoog ligt. Deze openingsriff klinkt al zwaarder en vetter dan alles wat MacAlpine deed. Wel lilluke holle vaten-drums. Hee, vocalen, da's onverwacht. I am hunting for youuu. Zou een van die shredders nou ook zingen? Tragisch figuur trouwens, die Becker. Kan al dertien jaar niet meer spreken, verbazingwekkend dat ie nog leeft eigenlijk. Een echte survivor. Ondertussen is Savage best interessant, de maffe harmonieën waren aangekondigd, maar ze zijn scherp en toch aangenaam geproduceerd, heb zin om 'rond' geproduceerd te zeggen, omdat dat mooi klinkt. Er ALS van krijgen is op z'n zacht ongelukkig maar damn, RSI lijkt me een heel reëel gevaar. Het intro van Where My Fortune Lies, wow. Heb inmiddels door dat het Peter Marrino is die zingt, en zijn schorre stem is zowaar een beetje emotioneel in voorgenoemde track. The Ninja opent klassiek/jazzy en mooi. Maar gaat dan verder met een wat jammerlijke Santana-lick. Of Knopfler zelfs. Heh. Off-topic: Ik zie dat Friedman na Risk met Megadeth kapte, morgens een checken of mijn kopietje daarvan 't nog doet. Dit vind ik lolz: 'the title stems from a comment by Lars Ulrich from Metallica, who suggested to Dave Mustaine that he take more "risks" with his music.' En zie wat het gevolg is Lars, de band implodeert bijna! Hij deed 't expres natuurlijk. Terug naar de liedjes van Cacophony. The Ninja duurt me te lang, maar Concerto begint weer lekker. (Ze beginnen vaak goed hier) Maar ook na het intro met de in koor jankende gitaar blijft 't leuk met een tempo-versnelling en gepiel dat desondanks melodieus, eh, mooi blijft. Alleen heeft iemand te vroeg aan de fade-out knop gedraaid. De vocalen in Burn To Ground vallen wel ineens rauw op mijn dak. Een van de agressievere en mindere nummers, al zitten ergens halverwege nog wel wat hele vette akkoorden. Het goede nieuws aan deze plaat is dat de shred-stukken eigenlijk het leukst zijn. En zo moet het ook op een gitaarfetisjistenplaat.

75. Tony MacAlpine - Edge Of Insanity

2010-05-13T12:00:00.000-07:00

Tony MacAlpine. Nou, dat kan niet your average trash metal bandje worden. "Wheel Of Fortune", eighties gitaargepiel, zou ie nog gaan zingen, of is dit een Malmsteen-variant? (Ik zie Chopin al aankomen) Even op Wikipedia spieken, ah, instrumental solo guitarist. Deze opener is behoorlijk poppy, bijna Europe! Neo-classical metal dus. Ik moet ook nog eens uitzoeken wat shredden is, (ja dit waarschijnlijk!) maar die YouTube grappen daarover gingen altijd langs me heen... De drums zijn wel heel pompeus trouwens. Ah, een vuist in de lucht marching bass drum in The Stranger. Paar goeie akkoorden hier, ook op toetsen. Supercheesy wel hoor, dit kreeg 2.5 sterretje op Allmusic, Het tweede album zou beter zijn, volgens de sterren aldaar dan, maar ik pas sowieso. The Stranger is trouwens al wel beter dan de opener, hij schakelt gedeeltelijk over op een Daft Punk geluid. (En nu op een keukenmeid) Wel betrekkelijk verrassend dat MacAlpine (met zo'n naam ook) een Afro-American is. Zou ie nog een Hendrix covertje doen? De noedeltjes vallen niet meer op tot het new age keyboard-intro van Empire In The Sky (op sommige releases apart als interlude) me weer bij de les trekt, op rustige wijze nog wel. Kerkbellen en al. Het hoofdlnummer mag er ook wel zijn, alleen jammer van de fade-out. Wel Guitar Hero-muziek eigenlijk, als dat in de eighties al had bestaan had MacAlpine wel een plekje gekregen. The Taker heeft ook zijn momenten, maar gottegot die man heeft lucht nodig. Een zuurstof-apparaat. Die composities ademen gewoon niet. En dan.. Chopin. Op piano! Tsja.

74. Angel Witch - Angel Witch

2010-05-12T06:26:00.001-07:00

Een portie New Wave Of British Heavy Metal met Angel Witch. Die een Iron Maidentje of Wilco'tje doen, door als Angel Witch op Angel Witch het liedje Angel Witch te spelen. Als opener. Het spetterende gitaarmelodietje heeft meteen de broodnodige snelheid. Pingelen maar. Het refrein is (ook) wel wat voetbalsupporterig massaal. De main vocalist van dienst is in zijn eentje echter nogal anoniem. Niet zo belangrijk hier, het gaat om twinsolo's als in Atlantis. (Eerder hook dan solo trouwens, daarvoor is 't te kort) Drums bulderen goed trouwens, zal een van de vele remasters zijn die ik heb te pakken, er verschenen er een stuk of drie. Mooi hoe White Witch zo rond de tweede minuut wordt opengebroken in een langzaam gestrumd gitaarakkoord. Lol, de man zingt 'Confused' en ik denk eerst 'Computers'. (Past helemaal niet bij deze heksenvriendjes) Sorcerers is een van de betere nummers, melodrama Dio-stijl en ik moet toch terugnemen dat die vocalist wat anoniem is. Hij is duidelijk warmgedraaid en doet het fijn in een puike rrrawk-versnelling. Orgeltje als bonus, beste track van de plaat. Free Man is ook erg aardig, slim opgebouwd en best soulvol. Overigens nauwelijks metal of hardrock, die laatste dan.

73. Sleep - Dopesmoker

2010-05-12T02:29:00.000-07:00

Grappig, de Wikipedia-pagina over deze band merkt op dat er een verkorte versie van Dopesmoker (het liedje = het album) in Broken Flowers te horen is. Ja nogal 'wietes', een echte stunt zou zijn de volledige tweeënzestig minuten in een film te verwerken! Al rondklikkend leer ik ook van de verbanden met Om en dus is dit in zekere zin het dichtste dat ik ooit bij Sunn O))) ben gekomen, voorlopig in elk geval. Openingsriff doet er (vanzelfsprekend) minuten over om enigszins op gang te komen en oh boy die bas is heavy! (Bass/e junkies unite!) Daar zijn de holle snares mieterig bij. (Bewust effect?) Maar beter zo, want bij scherpe drums verwacht je toch snelheid, nu kan het tribaal door en doortrippen. Ah, de vocalist heeft de slaap ook uit zijn ogen gewreven en vangt een openingsmantra aan. Als een Tarzan-kreet in de jungle. Oeh waaaah. Hm of toch meer een mantra. Effe tussendoor, het label van Sleep wilde dit niet uitbrengen, te radicaal en onpromootbaar enzo, maar ik zie dat op de vinyl-release de zestig minuten wel in vier parten zijn gehakt, vraag me af of als ze het zo hadden ingeleverd, helemaal aan 't begin, het dan wel had gekund. Zal wel niet, maar ik vind het vreemd. Zó heel anders kan de band toch daarvoor ook niet geweest zijn? We spotten de eerste heldere gitaarsolo op veertien minuten. Begin me te bedenken dat de vandaag voor het eerst (en eindelijk) gehoorde Black Sabbath 4 wel een goede opwarmer was. (Children Of The Grave heet dat op de cheape reissue) Dit begint bij elke drumfill steeds meer te klinken als een drumstel dat in bizar trage slowmotion explodeert en in duizend stukjes uiteenvalt. Ik wil niet eens beginnen met bedenken hoe dit i.p.v. op mp3 op super-audio cd over een goeie subwoofer zou klinken. Na een half uur houdt de bas-drone kortstondig op, voor mijn gevoel voor 't eerst sinds ie er na het intro in kwam! Minder dan een minuut (misschien wel minder dan een halve) later is ie weer terug. Het is wel de opmaat voor een ietwat hectischer gedeelte, er is zelfs een soort van drumversnelling en de bassist begint wat over z'n frets te wandelen! Ik ben de tijd een beetje kwijt maar zo rond 30-40 minuten Dopesmoker op z'n best. Een bijna emotionele gitaar-passage en dan een indisch/ooisters pling-ploing verstild stukje. De laatste vijftien minuten hoor ik niets meer wat eerder al langskwam. [of was het nou 'niet eerder al', red.] Dan is er nog de live bonus-track Sonic Titan, waarover Julian Cope lollig op zijn website schrijft: "...plus a nine minutes live-in-concert extra to wake you at the end in case you’d fallen asleep under the sonic assault of the main track and your home was burning down." Na 60 minuten strak gestructureerd dronen is de relatieve rommeligheid (en ruizig schelle lo-fi) van Sonic Titan wel een verademing.

72. Brutal Truth - Need To Control

2010-05-10T06:34:00.001-07:00

Is dit niet wat sloom voor grind? (Collapse) Of is deathgrind de langzame variant? De zanger grunt ook alsof ie wat slaappillen op heeft. Krek, komt een emo-achtige screamer bij. Leuk! Zou dat nou dezelfde vocalist (Kevin Sharp) zijn? Of de bassist (Dan Lilker) die volgens Wikipedia backing vox doet... Dit kun je al geen backing vox meer noemen lijkt me zo. Ah, daar wordt in Black Door Face het tempo al opgekrikt. I die I die I die! Godplayer is zo'n beetje de meest intense track die ik in de hele serie heb gehoord, wat kan die gast krijsen zeg. Hoor liever die ander in de wat slependere passages. In I See Red, wat begint als een ware hit, zitten een paar lollige momenten. In een break wordt gegrapt "that's all" om weer gewoon door te gaan, maar even daarvoor al is er een kortstondige pauze/stilte waar ze volgens mij expres het geluid even helemaal naar 0 hebben gedraaid. (Om meteen weer daarna vol door te gaan) Een oorploppend moment. Ironlung is het rustpuntje dat de plaat in tweeën hakt. Was laatst nog op de radio dat de patiënt die 't langst in zo'n ding lag was overleden. Brutal Truth's ijzeren long klinkt nogal spacy eigenlijk. Geen zompende en zuigende ademgeluiden. Wel de kans om even op adem te komen, ironie!? Ik lees inmiddels op Allmusic dat het toch Sharp is die 't gebrul in welke frequentie dan ook voor zijn rekening neemt. Waarvoor mijn petje af! De snare in Bite The Hand is St. Anger avant la lettre. Een van de betere felle tracks hier, dat lo-fi haalt de scherpe kantjes er wat vanaf. Ordinary Madness is na Collapse de tweede vijfminuter en van eenzelfde tempo. Deze is nog simpeler. Het lijkt wel één akkoord en één schreeuw. (Je kan iets over Munch mompelen) Brain Trust, zou mijn, kuch, single-keuze zijn, is een laatste hoogtepuntje, bij het qua drums wel vette Choice Of A Generation heb ik er genoeg van. Brain Trust eindigt al met zo'n scream en dan gaat 't ook weer zo door.

71. Mastodon - Remission

2010-05-09T05:12:00.000-07:00

Mastodon laatste was zoals bekend toegankelijk en geschikt voor the masses, maar hoe zou dat het er op hun debuut Remission aan toegaan? Een stuk wilder dus, met grunterige vocalen. Da's effe één nummertje wennen, maar March Of The Ants klikt. Woest! Lekker ook hoe ze in dat ene nummer van bruut naar melodieus en terug gaan. Ze blijven blazen in twee korte liedjes en mijn aandacht wordt pas weer echt getrokken in Ol'e Nessie, heb geen bezwaar tegen proggy metal geloof ik. Al zit de echte lucht in dit nummer ook pas hier aan 't einde. Hoe zit het ook alweer met de vijf elementen en Mastodon? Dit is Vuur. (Niet verbazend, maar lucht hebben ze nog niet gedaan, dat zal de volgende wel worden meer "poppy" than ever) Begin me door de niet bepaald heldere zeg maar megafonerige grunts nu ineens af te vragen of de mannen hier niet gewoon een Opethje doen. Trainwreck: hola, wat krijgen we nou. One? Goede opbouw, maar jammer genoeg met afstand de minste vocaal van de hele plaat. Terzijde: lol, alleen in Onvermijdelijke Metal kun je ondertussen wikiwilfen naar hoe je van doodnormale soda crack kan maken. Ja, heb je dus nog wel altijd cocaïne poeder nodig, maar dan kun je 't oproken. (Dank u Brent Hinds) Het wachten is toch nog altijd op een echt goed nummer m.u.v. het mierennummer uit 't begin. Trilobite is (eindelijk) een duidelijke kanshebber met een goeie afwisseling van hard en zacht. Liefste gitaarpassages van de hele plaat. Wat krijgen we nou, mijn hand (nou ja twee vingers) zit ineens onder het bloed!? Scheerwondje van vanochtend kennelijk. Heeft Mastodon dan toch mooi even open gespeeld.

70. Rainbow - Rising

2010-05-09T05:06:00.001-07:00

Hee alweer Dio. Of een imitator. Nee het is hem! Samen met Blackmore. Die ik nog eerder associeer met zijn Renaissance-luit-act dan met Deep Purple. Deep Purple is geen Black Sabbath hè jongens? Rainbow's Rising is met z’n 33 minuten lekker behapbaar. Langer dan dat hoef ik onze mini-brulboei ook niet te horen. Zes nummerkes, kan er wel even doorheen zoeven. Tarot Woman: vind die openingsblieps fantastisch, leuk dat ze aan ’t eind nog even terugkeren, maar ‘t liedje niet zo. Het is niet echt slecht, het bijna lukrake gitaargepiel rond 3.30 wat dan overgaat in een duidelijk solo is erg leuk, maar toch, het is niet zo’n heel opvallend nummer. Run To The Wolf heeft een mega-refrein. Something’s evil passing by bromt Dio als ware hij Solomon Burke! Starstruck is gezellie voelt een beetje goedkoop an, pittig einde wel, kan moeilijk zeggen dat ‘t niet spettert. Do You Close Your Eyes is mijn favoriet van kant A, ondanks dat het refrein niet met dat van Run To The Wolf kan wedijveren. Waarom dan wel favoriet? Hmm, gewoon perfecte synthese van alles. Kant B bestaat uit twee lange nummers. Stargazer geldt als de prijstrack (zag ik ergens op Wikipedia) maar ik pas, te bombastisch, zap-moment. (En dan valt het orkest uit München eigenlijk nog niet zo op) Vraag me af hoe Dio dit hele concerten vol houdt, ik word er al luisterend al moe van. A Light In The Black is daarentegen wél goed. Weirde keyboard-solo. En daarna, nou ja, Blackmore-time. Tong uit de bek zou ik zeggen.

69. Dio - Holy Diver

2010-05-07T13:37:00.000-07:00

Vreemd eigenlijk dat Dio die Nederlandse rapper nooit heeft aangeklaagd. Misschien een te algemeen woord? Of hij had gewoon al genoeg centjes. Ik bedoel, Manitoba deed 't wel toen met "Caribou". You got desire, so let it out! Shout! Ja dit opent precies zoals ik had verwacht, beetje zoals Anvil, maar dan met een goeie zanger. Weet niet of ik nou de remaster te pakken heb, of de 'gewone' versie, maar die snare-drum ratelt lekker goedkoop. Oehhh spooky, hoor ik daar een donderslag? Hm, dat wordt helaas weer vrij bruusk afgekapt. Holy Diver is een log, sloom nummerke. Voelt eerst wat leeg. Dan heb je wel héle goeie melodieën nodig omermee weg te komen. De dubbel-vocaal hier is in elk geval al een stap in de richting. Misschien wordt het gaandeweg beter. Eddie Van Halen-riffjes nu. (Ain't Talkin 'Bout, wat was het, niet Dub in elk geval...) Gypsy is gelukkig weer lekker, van mij mag Dio constant over the top intens tekeer gaan. Hier redelijk 'laag' en soulful. Caught In The Middle heeft het beste (pre-)refrein. You can feel it, etc. Mooie emotionele solo ook daarna. (Dio is ook tevreden: 'yeah'). Eerste nummer na de opener dat ik meteen opnieuw op wil zetten. En het blijkt uiteindelijk ook mijn favoriet. Middeleeuws Sabbath-gefröbel en een bijna schattig falsetje open Don't Talk To Strangers aandoenlijk. (En mooi) Ze zijn kwalitatief op stoom nu denk ik. Juist. Beng! Is die solo niet een bietje vals. Don't dream of women, cause the only bring you doooooooooown, grinnik. Klasse-nummer. Straight To The Heart is me iets te houthakkerig, riffs zijn zo bluesy/eenvoudig. Is wel een overkoepelend iets waarom die early heavy metal nou ook weer niet mijn favoriete ding ever gaat worden. Dan veeeel liever spacy dingetjes als het intro van Invisible. (Later ook leuk: you can be-be-be-be-be-be.... inderdaad) Wat een filosofietjes in Rainbow In The Night. Die synth is ongeveer zo slecht als Moke op hun laatste plaat. Wel de beste break van de plaat. Heel kortstondig zo voor de solo, geen plaat van breaks kennelijk, had het woord zowaar nog niet eerder laten vallen, geloof ik. Wel een plaat die met het verstrijken van de weken goed blijft hangen. OnvermijDiolijk, dus.

68. Entombed - Wolverine Blues

2010-05-06T04:28:00.000-07:00

Van Entombed had ik het debuut Left Hand Path al gehoord. Drie jaar later (en met nog een album ertussen, waar brulboei Petrov er niet bij was, als ik de data goed heb) kwamen ze met Wolverine Blues. Die titel klopt wel want het begint al meteen softer, met inderdaad die bluesy akkoorden. In de categorie: 'hoe labels met je fucken', moet niet onvermeld blijven dat Entombed's label bedacht dat Wolverine ook een Marvel stripfiguurtje was en ze de plaat, zonder met de band te overleggen, opzadelden met een stripboekje! Rotten Soil is al een stuk beter dan de toch wat brave (haha poseur) opener. Vetter, ingewikkelder drumwerk en goede vuist in de lucht-momenten. (Dus bruut maar tegelijk met veel stiltes, zo wil ik ze) De zanger blaft ook weer zoals 't hoort. Crunchy break. In Demon zit in een bepaalde fase wat distortion over de vocalen, vreemd eigenlijk in een extreem genre als metal, maar dat hoor je niet zo vaak... (Het viel mij in elk geval op) Ze blijven goed bezig trouwens. Ok. De vocalen in Contempt zijn fan-tas-tisch! Hij begint zo nonchalant en ongeïnteresseerd. (Dat verandert later wel hoor) Big smile hier. De plinky gitaarmelodietjes rond 2.30 zijn ook fijn. Eindelijk ook een rockster-solo, als je dan toch toegankelijk doet. Beste track van de plaat. I got a heart like a graveyard. Er gebeurt hier toch wel iets raars, het middenstuk is normaal 't laatste wat ik goed vind aan een metal-plaat. Oh jee Hollowman is, op de momenten dat de feedback begint te suizen bijna.. Nirvana. (Nu zit ik ineens ook aan R.E.M te denken maar da's logisch) De band dacht we gaan er maar uit met het hardste nummer, voor al die knakkers die sell-outs beginnen te roepen. Jesus Christ! Lord Of Flies! Een pluim voor Petrov die hier met een gruntje opent. Ik denk niet dat ie ooit geïnspireerder heeft geklonken. (Maar dat zijn grove aannames, zoals gebruikelijk) Sinds de hervatting van dit project, is deze het dichtst bij Onvermijdelijk, dus ik denk dat ik mijn stempel tevoorschijn kan halen!

67. Soundgarden - Badmotorfinger

2010-05-05T07:52:00.000-07:00

Een duidelijk hiaat in mijn muzikale opvoeding. Qua klassieker-gehalte. Je kunt 'm goed of slecht vinden, maar je moet deze toch eens gehoord hebben. Claro. Chris Cornell ken ik ook alleen maar van 't gezucht over diens recente werk, nooit bewust een noot van man's zangkunsten gehoord. Wel een indrukwekkende strot, blijkt snel, maar soms (neigend naar vaak) ook wat te. In opener Rusty Cage bijvoorbeeld. Moet ie soms als de grote boze wolf dat rieten/stenen huisje van de drie biggetjes omver blazen? Had niet verwacht dat hij naast de diepe soulvolle schreeuwkant (Somewhere!) ook nog die echte hogere metal-vocalen in huis heeft. Stoer! Zoals de hele plaat veel meer metal is dan ik dacht, hij mag er echt bij in dit project. Natuurlijk is een van mijn favoriete momenten dan wel weer het softe Outshined, met die 'now you know'-koortjes. Daar zetten we dan maar snel even een ander bruter goed moment tegenover, te weten het einde van Slaves & Bulldozers. Searching With My Good Eye Closed begint heel interessant (spoken word is altijd mijn ding) maar verzandt een beetje. De verveling dreigt toe te slaan maar gelukkig volgt Room A Thousand Years Wide, waarschijnlijk wel het beste nummer. Begint als een soort verbeterde vettere versie van Metallica, maar die vergelijking verdwijnt meteen. Gewoon een gaaf log nummer. Zelfs (?) de maffe sax werkt. Het eerste nummer wat ik eigenlijk meteen opnieuw op wil zetten. Drawing Flies is ook wel lekker ter variatie, superouderwetsch riffen. (Black Sabbath-achtig wmbt) Holy Water vind ik aardig de vele vocale kanten van Cornell illustreren. Luister alleen al naar de eerste minuut. Vind z'n eerste variant daar 't minst interessant. Eddie Vedder-stylo.

66. Taake - ....Doedskvad

2010-05-04T02:20:00.000-07:00

Een of andere schimmige Noor. De titel klinkt meer als de PSV-voetballer, maar of dit net zo goed wordt... Het boekje is trouwens ook wel komisch vol spijkerschrift-achtig gekriebel wat alleen door Taake zelf begrepen wordt waarschijnlijk. Kijk nu pas naar de achterkant en zie dat 't om een heuse band gaat, hoopte op een solo-project. Heet die ene gast nou Hoest? Hij staat daar lollig met zijn duim omlaag. Bij zo'n beeld geloof ik niet dat ze zichzelf serieus nemen. Dat geldt dan weer niet voor Mord en Corax die in creepy corpse paint verschijnen. Laba (Lada of Labia was nog wat lolliger geweest) steekt een omgekeerd kruis naar voren. (Niet z'n eigen) Verder dient het TNBM logo niet onvermeld te blijven. Anti-Human, Anti Life. De letters van de afkorting kunnen de volgers zelf wel invullen. De muziek valt qua ontoegankelijkheid nog mee, voor one thing het is niet lo-fi als de jongens van Burzum. De verschillende onderdelen van 't drumstel zijn nog behoorlijk uit elkaar te houden, zeg maar. Ik zet alleen wel een beetje te zoeken naar songtitels. Oh die zijn er gewoon niet! Track 1 raast zeven minuten door, met name de laatste twee minuten zijn simpelweg "mooi" met uitwaaierend tremolo-ende gitaren. (Mis nog wel de koor-samples die komen toch nog wel hè?) Track 2 illustreert mooi waarom metal een "moeilijk" genre is (of kan zijn) de gitaarriff in 't intro is fris en fruitig, maar dan beginnen de drums te draven, het is gewoon niet dansbaar en niet sexy. (Het laatste waarmee deze figuren geassocieerd willen worden) Rond de tweede minuut zit er wel een goeie trash-fase trouwens."Ghehe ghehe" kuchtgrinnikt de zanger rond de derde minuut. Ik begin al een recurring theme te spotten, want in dit nummer vind ik eigenlijk precies dezelfde soort waaier-gitaar fase het leukst, die hier doorloopt tot en met de fade-out. Ook fijn hoe de tikkende basgitaar bijna een soort trommel wordt. (Of zou dat toch ook gewoon de kickdrum zijn, grinnik)
In Track 3 schakelt men even in een tandje terug voor een wiegliedje, wat feedback en dan de stilte voor de storm. Waaaaah. (Dit kan op Source, Tags and Code of hoe die plaat van AYWKUBTTOD heette) Hmm, de gitaarmelodie is hier bij nadere bestudering wat lullig, heb even 't gevoel dat ze me zitten te fokken en gewoon het Noorse volkslied spelen. Schrikt wakker bij de break. "Oeh!!" Die kwam als geroepen. De drummer wordt zo enthousiast dat zelfs hij even lijkt te struikelen. (Hij is verder manisch strak natuurlijk) Maar ik houd wel van die korte pauzes, is volgens mij ook veel leuker om live te spelen, kun je effe een rare bek trekken ofzo. De melodie aan het begin van Track 4 klinkt nu al alsof iemand er een 8-bit Nintendo versie van heeft gemaakt of zou moeten maken. (Check dat op Youtube) Jammer dat het echoënde gitaaraanzetje rond de tweede minuut nooit een hele melodie wordt. Maar in dit nummer zitten stiekem toch wel wat poppy licks verstopt, en het is na het matige begin misschien wel het hoogtepunt. Track 5 heeft iets zonnigs, ik zweer 't. Psychedelica! Hier had de zanger van mij zijn kop mogen houden, was een mooie instrumentaal geweest. Daarmee geloof ik 't wel. Track 6 is dan ineens wél instrumentaal en helaas vooral lomp en saai. Het intro van Track 7 is ook weer vrij vrolijk en een soort eighties-ode. Vraag me af waar dan de piano blijft die de credits beloofde (maar zonder specificatie in welk nummer ie dan zou zitten, zal wel een geintje zijn) Prompt valt de cd uit. Nou ja, het was ook wel goed zo.

65. Slayer - Seasons In The Abyss

2010-05-03T02:27:00.001-07:00

Daar zijn de inmiddels vertrouwde gasten van Slayer weer. Zat wel even te peinzen of ik nou alleen Reign In Blood van Slayer had gehoord of ook nog 'n andere... Ja dus. South Of Heaven. Oeps! War Ensemble opent de plaat helder en krachtig. Vocalen neigen naar verstaanbaar. Meer Metallica ook. (De gemakkelijkste inkopper) In elk geval lijkt 't allemaal wat minder rafelig, best commercieel. Iets wat ook geldt voor de twin-gitaren van Blood Red. Melodieus! Kan meteen door naar mijn Slayer-favorieten. Wel leuk trouwens dat Araya, Hanneman en King allemaal nummerkes bijdragen. (Hoe Beatles!) Zou Lombardo ooit nog wat gepend hebben? Spirit in Black doet er een tempo'tje bij. Lekker. Ik vond de eerste solo in dit nummer niet zo, maar de tweede wat krijsendere/jankerige mag er wel zijn. (Leuke korte pauze ook effe). Fuck Expendable Youth begint ook weer zo goed, dit zou zo nog eens mijn favoriete Slayer kennen worden. (En hop we zijn meteen effe afgeleid) Dead Skin Mask is me te olijk. Toegegeven de solo is wel creepy en gevaarlijk. Vreemd, tijdens de eerste solo op deze plaat dacht ik 'naah moeten ze eigenlijk niet doen', maar nu rammen ze juist in die momenten goed door. (Drums bulderen erachter hier, weer erg goed geproduceerd) Wat zijn dit voor kinderstemmetjes? Mister? [Gein, red.] Gaat dit over een John Wayne Gacy-achtige verkrachter, ofzo. Dan moet ik terugnemen dat 't olijk was, maar ik bedoelde melodie-wise. Het snelle nummertje pas ik even, geef mij maar zo'n going to war-intro als Skeletons Of Society. (Hier is de logheid waar Kindamuzik-man Martijn ter Haar over sprak in zijn aanbeveling) Hmm, nu is de hi-hat ineens wat iel. En dat rare half-gesproken stukje, nee. (Het wordt wel steeds lolliger) Dit is gewoon riff en de rest vergeten we. Laatste kwart is 't op voor mij, Born Is The Fire is het slechtste nummer van de plaat. Het slot- en titelnummer heeft ook weer een voor Slayer's doen (?) een heel maf gezongen refrein, de gitaren zijn dan wederom vetter. (Pielsolo en op de achtergrond aan 't slot een mooi motiefje) Dus... Beste Slayer? Toch maar veilig op Reign In Blood houden, maar dat is een vuistslag, deze is veel aangenamer om te draaien. (En zeker beter dan South of Heaven)

64. Nile - In Their Darkened Shrines

2010-05-03T02:13:00.000-07:00

Poehee! Avant-gardistische extremiteiten. Zo'n plaat geschikt voor 't gebruikelijke riedeltje. Ik snap er helemaal geen bal van en daarom is 't juist leuk. Als altijd twee nummers inkomen, dan knallen met track 3,4 en 5. (5 = Unas Slayer Of The Gods, een elf minuten durend epos) Het leukst zijn de stoere Arabische invloeden die je bij een band die Nile heet mag verwachten. Album eindigt met het vierdelige aan elkaar gesloten titelnummer, gaat ook weer alle kanten op, drones, dark ambient, grunts en ga zo maar door.

63. Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath

2010-05-01T04:24:00.000-07:00

Na de reeks rond Metallica gingen de Subjectivisten nog wat verder terug, naar de ware oervaders van de Onvermijdelijke Metal. Ik droeg een striem of kontjes-schrijfsel bij over Sabbath Bloody Sabbath. Maar lees vooral ook de diepgravende artikelen over Paranoid, het debuut, Vol. 4, Master of Reality en The Headless Cross (en ander Tony Martin-era werk).

62. Van Halen - Van Halen

2009-05-31T12:05:00.000-07:00

Er moest nog een tweede dag worden geluisterd, want gister viel ie me een beetje tegen. En dat kan gewoon niet kloppen! Afgeleid door die saaie Champions League-finale zeker. Met Runnin' With The Devil is helemaal niks mis, en dat is zacht uitgedrukt. Perfecte popsong. Beste regel qua lyric en ook qua vocal: I found the simple life, weren't so simple. Alle oerkreetjes zijn ook fantastisch, maar de echte killers zijn die paar reeksjes drum & hi-hats op elkaar aan 't end. Tsjing, tsjing, tsjing, tsjing. Eruption is vermakelijk, vetste stuk is het spacy opstijg-gedeelte vanaf 0.58. Maar dan! You Really Got Me! Wat de fuck doet dit hier!? Helemaal geen onaardige versie, maar ik werd meteen chagrijnig. Een cover kan best, maar zoiets bekends en ook zo overbodig. Wat een drama. Gelukkig is er dan nog Ain't Talkin' 'Bout Love, ik vergeet al-tijd dat dit die Apollo 440-riff is en dat die dus van Van Halen is. Hij is lekkerrr. Superopening ook van David Lee Roth, hij had zelfs nog wat luider in de mix mogen zitten, op dat moment. I heard the news lady! De break mag er ook wezen.. I been to the edge and there I stood and looked down! Ietwat tekenend, eerste paar seconden in de lekker up-tempo riff van I'm The One denk ik: he gelukkig, Onvermijdelijk. Maar dan zwabbert 't nummer wat uiteen, en nu zit ik in Jamie's Cryin' middendip te denken. Alex Van Halen had er ook een hekel aan. Ik vind de koortjes wel leuk, dat wel. Niveau wordt weer opgekrikt met het agressieve duistere Atomic Punk. Just look around! Krassekras. Voor een solootje werd 't ook wel weer 'ns tijd. Feel Your Love Tonight is niet meer dan redelijk tot het magistrale tussenstukje waar 't refrein Beach Boys-achtig in een break wordt gezongen. Komt terecht drie keer langs, eerste keer is vanzelfsprekend 't verrassendst en dus 't leukst, alhoewel, de laatste mag er ook wezen met eenzelfde soort drumtrucje als in Runnin' With The Devil. Roth heeft haast soul in het refrein van Little Dreamer. Dat een cover ook goed uit kan pakken bewijst Ice Cream Man. Het moment dat er daar gerockt wordt. Cheesy en lollig en tof tegelijkertijd. (Ik krijg wel AC/DC-visioenen) B-b-b-b-baby! On Fire besluit 't album toch weer op een kleine down-note, maar ik verwachtte misschien teveel. Helft raak, helft mis, maar een plaat met Runnin' With The Devil moet je toch wel Onvermijdelijk noemen, al is 't op 't nippertje. Oeeehh yeah!

61. Trouble - Manic Frustration

2009-05-31T11:50:00.000-07:00

En geen Manic Depression zoals collega Hiram 'm oorspronkelijk tipte. Het is noch een frustrerende noch een depressieve plaat. Zoekt de randen van de metal op, wat toch vaak helpt. (Voor mij, oei en foei!) Alhoewel, in dit geval begint 't als een potje stonerrock en als ik ergens een hekel aan heb is 't die nep-blues voor opgepompte houthakkers. Wolfmother pff. Ik word enthousiast bij The Sleeper, tempo net effe hoger en een The Scene-achtig (jawel) gitaargeluid. Iedereen is van de Wereld! (En daarna wel weer gewoon die stonerrock hoor, maar de knop is gewoon om vanaf dat moment) Rain de tearjerker-ballade van dienst mag er ook wezen. De zanger probeert een croon: Baby, rain must faaaall. Solotijd! De hit van de plaat is het daaropvolgende, wat psychedelische Tragedy, met trippy kortstondige breaks. Trip to the other side. Vette riff ook, anders hadden de breaks nooit gewerkt natuurlijk, ik meen een akoestische gitaar te horen kraken die 'm ook meespeelt, hoe het ook zit, het geluid is in elk geval top. Het drievoudige combo van de plaat wordt afgesloten met het alle eerdere kunstjes combinerende, uitstekende Memory's Garden. Traveled along so many roads. Damn waar lijkt dat nou op? Beste solo's van de plaat ook. En dan schiet de knop ineens weer terug (ik ging net Onvermijdelijk denken) want Manic Frustration is me te afgezaagd (het bos gaat om) en geeft als het ware de voorzet tot Hello Strawberry Skies, het absolute zap-moment van de plaat. Vreemde eend in de bijt (en het slotnummer) Breathe is dan weer wel best tof.

60. Savatage - Hall Of The Mountain King

2009-05-30T12:05:00.000-07:00

Gisteren tipte Nocto Octurno (ofzoiets) van Darkthrone in het StuBru-programma Whiplash de band Omen, en dat sluit hier eigenlijk best mooi op aan, al is Omen wat harder. De vaste volgers konden al uittekenen dat ik Savatage goed ging vinden. Ga maar na: jaren '80, Amerikaans, high pitched zang, veel (snelle) gitaarsolo's en algeheel melodieus op die cheesy proggy wijze. (Het intro van Beyond The Doors Of Dark, wow!) Strange Wings knalt er ook weer lekker fout in. She *ahhhh* is a native of the stormy skies. (Het lage register doet ie ook goed) God, dit wordt nu wel Europe-achtig, maar ok. Marcheer-zwaai met vlaggen-break, lekkerrrr. En dan die riff terugbrengen. Volgens het boekje. Oh, nu dikke minpunten, ruffneck rules the hardcore scene, denk ik dan toch altijd. (Grieg dus, Malmsteen deed 't toch leuker met z'n Albinoni) Het "hoo hoo hoo"-achtergrondkoortje klinkt wel Lord of the Rings-achtig. Legers die aan de poorten van de mountain king in Mordor staan te rammelen. Ofzo. Madness reeeeeeign moehahahah. Fuck, de uitstekende gitarist, die hier in Apollo 440-bigbeat riffs grossiert is dood... Op de pagina van broertjelief de zanger lees ik dat nog 'ns een single met de worstelaars van WWF maakte. Zitten zeker wat goeie "enter the ring"-muziekjes bij. Een plaat op 't randje van Onvermijdelijk en da's wel genoeg om dat stempel te krijgen. Voor veertig minuten duurt ie gevoelsmatig wat lang, maar soit.

59. Entombed - Left Hand Path

2009-05-30T12:00:00.000-07:00

Knalt er meteen krachtig in met de titeltrack. Sprankelende hi-fi distortion, een paar goeie heldere gitaarsolo's en een lekker cheesy horror-themaatje op synths. Alleen de fade-out is een beetje jammer. (Fade-outs kunnen best, maar in metal zijn ze slap verdilleme!) Om maar weer 'ns een generalisatie eruit te gooien: in Drowned gaat het tempo omhoog en dan vind ik 't meteen minder, het moet me niet te snel gaan. (Euh, da's hetzelfde) Dat ergert me me met name in combi met vocalen, instrumentale snelle stukken (ook aanwezig in Drowned) zijn dan weer wel stoer. Het lijkt erop dat man's grunt die in de eerste paar nummers nog gematigd was, met de song dieper en woester wordt. Woef! Vooral But Life Goes On is bruut (in een betere manier dan die ervoor, want wel een stand-out) Toch is een openingsriff als in Bitter Loss me liever, meer stijl, bovendien ademt 't nummer wat meer, met een rare "holler" in 't midden en.. solo's! (Een kortstondig bizar effectje op de bas is ook leuk) Samen met de opener het beste nummer. Het helpt ook echt om weer even in de metalzone te komen, werkt nog door in Morbid Devourment en daarna is 't wel klaar voor mij. Maar dan waren er nog bonustracks! Carnal Leftovers valt niet uit de toon qua niveau.. Premature Autopsy (geniale titel) is echt sme-rig. Grunt gedubbeld met een vocoder of iets. Extreem goor op een of andere manier.Een late highlight.

58. S.O.D. - Speak English Or Die

2009-05-29T12:35:00.001-07:00

Misschien nog wel leuker dan Anthrax. Crossover van metal en punk bevalt me kennelijk. (Zie Suicidal Tendencies) Dit is een plaatje voor Jay & Silent Bob of Randall uit Clerks. Gewoon 'n beetje zieken. Maar muzikaal helemaal niet slecht: leuke distorted baslijn bijvoorbeeld in Speak English Or Die en 'n goeie riff in Untitled Forces. (Biertje in de hand en meebrullen maar) Ook leuk hoe/dat/als ie Charlie roept wanneer de drummer (!) een gitaarsolo inzet. Te kort eigenlijk, zowel solo als nummer an sich. Chromatic Death heeft een mooi Daft Punk-vingervlug dingetje. Lololol gekrijs in Pre-Menstrual Princess Blues: Oh God, it's stained through, onto my new dress, Goddamnit why'd this have to happen now? I can't go out like this!I look like I've been shot! Van Pussy Whipped and Fist Banging Maria (oh wacht het is MaNia) ga ik de teksten maar niet opzoeken. Aan 't slot doen ze nog effe zes nummers in drie minuten. Fuck the Middle East they raise our oil prices! Geen idee waarover Douche Crew gaat, maar vraag me af of ze op de plaat nog andere metal-bands hebben proberen te beledigen. (Ze kregen wel een paar respons-nummers en haters op hun dak) Toch geloof ik niet dat ze a la gangstarap namen noemen en Metallica eens goed dissen. Helaas. Oh wacht vergeet ik Jimi. The Ballad of Jimi Hendrix... You're dead!

57. Vader - Litany

2009-05-29T12:28:00.000-07:00

Hakkûh! Hmm, die (dus bijna elektronisch aandoende) kickdrum is wel iets te prominent, hier in opener Wings. Hoorde ik daar nou een speech synthesizer? Dit heeft wel industrial-trekjes. Interessante bandgeschiedenis trouwens. Sowieso sinds 1983 bestaan en in 2000 met dit Litany pas aan je vierde album toe zijn. Maar van de '83 line-up is alleen de zanger nog over en anno 2008 laat deze Piotr Winogwat zich vergezellen door drie kakelverse bandleden. (Dit is een verdomd omslachtige manier om te zeggen dat 't eigenlijk een solo-project is, bedenk ik me) Zit nu bij Xeper en die bass heavy kickdrum wordt bijna belachelijk. Zelf maar wat sleutelen aan de equalizer, zo drownt ie alles, wat een onzin. Zo da's al stukken beter. Kunnen we die riffs ook een beetje horen. Nu heeft 't ook zin om het volume op te schroeven. Rrrrriot! Titeltrack Litany brengt wat vingervlugheid, maar net als in Xeper vergeten ze om na het (pseudo) laatste akkoord, nog wat akkoorden te spelen. Nadat de drums zijn weggevallen. Jammer. Cold Demons heeft dan eindelijk wel wat redelijk breaks. (En een heel lullig snaretje maar dat zou dan wel weer aan mijn nieuwe eq kenne liggen) Wel een van de betere nummers hoe dan ook. Als twee van de betere tracks op zo'n bruut album naar elkaar zitten, vertrouw ik 't niet zo. Mijn oren dan hè. Ze zullen wel net effe goed ingetuned zijn. The Calling is een mash-mash-mash bruut zwaardgevecht. Gelukkig daarna houdt het ook wel op, nog wel wat pogingen tot riffs, maar geen echt goeie, en te vaak van die razendsnelle na-na-naa-na progressies. De opening van The Final Massacre moet nog wel even uitgelicht worden. Ik geloof het enige nummer dat iets van een opbouw heeft en niet gewoon "gaat".

56. Anthrax - Spreading The Disease

2009-05-28T12:25:00.000-07:00

Heb sterk 't gevoel dat ik dit eigenlijk goed zou moeten vinden, in mijn straatje ten slotte, maar neuh. Zou ook wel kunnen profiteren van een remaster want deze plaat uit mijn geboortejaar klinkt nogal vlakjes, schril. (Zeker in 't begin, 't zal wel wennen) Het begin leek me sowieso zwak, het wordt pas aardig bij het driedubbele combo Madhouse (bruutste track, dit is geen betonplaat, beetje wattig zelfs) en Stand Or Fall daarna, die nog wat beter is. En dan to top it off (of whatever) The Enemy, het (altijd lekkere) melodrama-momentje. Rustige opbouw in fasen, ben ik ook voor in metal. (Eerst door wat instrumentale passages!) Armed And Dangerous is niet om aan te horen, daarna gelukkig nog één krentje: Medusa. Gung-Ho begint vet (Vietnam? Fight! Fight! Fight!) maar is ook wat potsierlijk en gewoon (te) grappig (Gung-Ho, gitaar gilt, repeat) Wat krijgen we nou? Is dit het Amerikaanse volkslied of iets anders dubieus? Hoe het nummer net daarvoor in elkaar stort is wel master, nu gaan ze op de dronken toer, wel 'n leuk einde eigenlijk.

55. King's X - Dogman

2009-05-28T12:17:00.000-07:00

Wist eigenlijk wel dat ie goed zou worden. Las vooraf al dat de zanger een Afro-American zwaar christelijk laat uit de kast-komertje is. Vinden die blackmetal-Noren niet leuk! Dit zit in de hoek van ARK. (Andere Noren) Wel iets meer (as in "teveel") grunge. Krijg je in de jaren '90 en met Eddie Vedder als fan. In mijn oorspronkelijke tracklist zat Sunshine Rain er niet bij. Zit 'm nu te luisteren, blij dat ik 'm nog hoor, hoort wel tot de vijf beste. Even kijken wat waren de andere krenten... De opener en titeltrack: Sleazy, southern, fel. Pretend heeft een leuke jangly gitaarpartij. Flies And Blue Skies is mijn favoriet. Tranentrek-ballade. Mooie meerstemmigheid, maar ook de beste main vocal van onze bassist/zanger/etc. Tweede keuze is Fool You, lekker wahwah-effectje (ofzo) op de bas. Grootste pophit van de plaat. Dat was het wel. Rond Pillow begint 't erg te sloffen. Had met Cigarettes (beste gitaren!) kunnen eindigen. Lekker plaatje.

54. Anaal Nathrakh - Eschaton

2009-05-27T12:35:00.000-07:00

Between Shit And Piss We Are Born! Gezellie en een van de meest catchy nummers van de plaat. Komt naast een zekere helderheid, heb zin om 't lucide te noemen, ook door de poppy melodieën, 't heeft ook wel wat Rammsteinerigs. Wat me in elk geval voor Anaal Nathrakh inneemt is dat ze enkel en alleen een studio-band zijn. (Ok met na jaren van alba wat uitzonderingen, maar toch in essentie!) Waarom dit ook nog live proberen te reproduceren, wordt het helemaal een brij. Wacht, het is ook niet meer dan een duo natuurlijk met één luie gozer die alleen "zingt" en Kenney die al het andere voor z'n rekening neemt. (Ergens vind ik 't dan weer jammer dat dan ie niet ook nog zingt) Meestal staan alle meters gewoon in 't rood. (Timewave Zero! We naderen de eindtijd 2012, waar blijven de Ruiters?) Bijna breakcore en dan toch weer zo'n vervreemdend "normaal" refreintje erin gooien, wat bijna verzuipt in de noise. De kortstondige stops in The Destroying Angel zijn pure agressie, juist in die pauzes. De gitaarsolo in The Yellow King komt helaas rijkelijk laat en duurt ook nog maar acht maten. Jammer, jammer. When The Lion Devours Both Dragon And Child is het meest Noors. De variatie is zo eigenlijk best aangenaam (ook in ritmes) maar Eschaton heeft een moddervette laag fuzz die 'm lastig te verteren maakt. Tussen haakjes is het vuist in de lucht-refreintje in datzelfde Dragon net wat te hobbiterig, ook door 't contrast met de gebromde rochel in de coupletten). In Regression To The Mean (finally the end!) gaat heel toepasselijk een soort luchtalarm af. (De vervormde electronische kickdrum in 't intro is wel een fijne verrassing)

53. Emperor - In The Nightside Eclipse

2009-05-27T12:31:00.000-07:00

Ha, die biografie is weer 'n goudmijn: "Tchort and Faust were also imprisoned at this time, Ihsahn was the only remaining bandmember outside prison, and Emperor didn't release another album in three years." Cracks me up. Goed, Noorse blackmetal dus. Stem als een konijn slash Gollem in doodsstrijd of gewoon krolse kat. Ik zou zo'n plaat per kwartier moeten luisteren eigenlijk. Wel een zeer goeie drummer (op dat moment met bloed aan z'n handen, vraag me af hoe ie zich voelde, ach een homo doodsteken dat telt ook eigenlijk niet) Heel veel van die keyboard-koor-samples. Heb ik een pleurishekel an. (Ik pleit voor een heropname met een echt koor, liefst gigantisch Wagneriaans) De hele boel werd opgenomen in een Edvard Grieg Memorial gebouw. (Een kerk ofzo!?) Goeie reverb in elk geval, de duistere/unieke/Middeleeuwse sfeer is niet te ontkennen en werkt ook echt goed. Check bijvoorbeeld zo rond minuut 1 van Cosmic Keys, het koortje stijgt op en de drums rinkelen, best magisch eigenlijk, rond 1.45 gaat het dan meer in de spookhuis op kermis-versnelling, da's minder. I Am The Black Wizards (schijnbaar hun bekendste nummer, mooie titel ook) heeft een paar zeer fraaie akkoorden: toch weer die koor-keyboards, ik moet zeggen gedurende de plaat went 't wel. Van de brute tracks vind ik trouwens Towards The Pantheon het best. Dacht dat ik er wel zo'n beetje klaar mee was, maar nu begint er in Inno A Satana iemand "clean" mee te zingen. Leuk. (Had dat niet de hele tijd gekund?)

52. Immortal - Sons Of Northern Darkness

2009-05-26T12:47:00.000-07:00

Je hoort toch ogenblikkelijk dat dit van nú is. (Nou ja.. 2002) Deze gasten spelen al dan niet computergeholpen zoveel strakker dan die jaren '80 klassiekers. (Erg cleane plaat sowieso) Dit blaast! Cijfermatig zie ik meteen dat de tweede helft pittig wordt met al die 7-8 minuten nummers. (Within the Dark Wind is het zwakst) Sowieso gevalletje van frontloading. De titeltrack, ach zeg maar de eerste drie zijn de hoogtepunten. Demonium, het vierde nummer, is kort en wicked, maar wat minder, daarvóór gaat de fik er zeker in. Prima vocalist hebben ze hiero. Valt lekker samen met de muziek, soms bijna Duits blaffend/rappend. Ik zie 'm bij gigs wel met 'n megafoon schreeuwen. (Zal ie niet doen) Antarctica valt op door het cheesy poolwind-intro, synths, mwah hebben ze niet nodig. Ondertussen scande ik de Wiki-Black Metal-pagina en werd 'n beetje iebel van de beruchte hoes waarop ene "Death" (leuk!) hersens uit een zelfgecreëerd gat ligt te lekken. (Weer wel cool is het verhaal dat die man zijn kleren weken voor een gig begroef, en ze dan aandeed, de geur van rotting!) Goed, on-topic: enige wat ik hierop kan aanmerken is het vooral groove is en geen melodie, ze spelen de hele tijd die typische (black?) metal-akkoorden, beetje dissonant pentatonisch whatever, niet echt open in elk geval. (Ja wat wil je...)

51. Repulsion - Horrified

2009-05-26T12:35:00.000-07:00

Aha! Grinden. Dat was nog niet langsgekomen. Enige grindcoreplaat die ik ooit beluisterd heb was iets van Nasum. Was nog best goed en bij vlagen zelfs melodieus. Horrified valt vooral op door briljante distortion. (Driven To Insanity bijvoorbeeld of de titeltrack) Tastbaar! :) In 't begin van de titeltrack zitten ze in zo'n waanzinnig goeie loop, voor, like, three seconds, haha. 3,4,9,10 was de code die ik daarvoor had onthouden. Het lijkt wel of ze steeds radicaler gaan gedurende de plaat. Six Feet Under, Jezus, dit is gewoon totale waanzin. Daar kan ik 't echt niet meer bij houden. (Tijdens Bodily Dismemberment schuif ik het volume toch maar weer een tikkie omhoog, vrij groovy voor hun doen) Allmusic zegt heel mooi: "variety probably wasn't high on the band's list of priorities" (Toch 4 sterren) Schiet me wel door 't hoofd dat ik deze muziek beter zou vinden zonder de vocalen. Ze ergeren me niet, niet echt, maar je kunt je lastiger op de texturen concentreren of zo. Maggots In Your Coffin (het intro) vind ik daarvan een goed voorbeeld. (Ja ok, de vocalen zelf zijn ook een textuur) Maar goed. Black Breath is duidelijk de single.

50. Saxon - The Eagle Has Landed

2009-05-25T11:59:00.000-07:00

Biker-metal voor de motormuizen onder ons. Vroem, vroem, patchje op 't jekkie. Saxon! Saxon! Saxon! Live-plaatje. Die knakker kent (zo lijkt 't in eerste helft) maar één regel om 't publiek op te jutten: "hey you're not getting tired are you?" Publieksparticipatie wil (dan) ook niet echt lukken. In het (toch doodsimpele) Strong Arm Of The Law zwijgt het publiek nadat Biff Byford toch 'n paar keer "sing it" heeft gezegd. Doodsimpel is verder maar goed ook in deze stijl, we zouden niet anders willen! Heavy Metal Thunder (mooie titel) is wel de furieuze anthem die 't ook moest wezen. Wheels Of Steel is bijna Golden Earring of zo. Nee toch wat anders: Nooo.. Time.. For.. Hmm. School's out for Summer! Van wie is dat?... Nou jaaa iedereen weet dat natuurlijk, dus het antwoord niet afgewacht: Alice Cooper. Daar lukt het Biff dan ook eindelijk. Het publiek zingt! "That's better". Never Surrender klinkt als een bigbeat-riff van Apollo 440. En gelukkig gaat het (relatief lage) tempo zo af en toe ook nog even omhoog, bijvoorbeeld in m'n favoriet 20.000 Ft en het pittige slot Fire On The Sky/Machine Gun dat ook nog wat behoorlijk lelijk dubbelloops gitaarwerk brengt, ik wou zeggen te weinig solo's, maar misschien toch maar beter zo.

49. Dark Angel - Leave Scars

2009-05-25T11:39:00.000-07:00

Betonmolen-metal, Allmusic heeft het over 'n gebrek aan melodie en ik kan ze geen ongelijk geven. Opening doet me niks, we worden pas wakker bij twee langere tracks. No One Answers is een mega-epos met de beste riff van de plaat en de lekkerste breaks. Het instrumentale Cauterization, hypnotiserend. (Al zeg ik dat te vaak) Had nog wel even door mogen malen, richting 't eind komt er nog een interessante spooky sample bij. Immigrant Song is dan weer absoluut kloterig en 't dieptepunt. (Led Zeppelin cover, I know) The Promise Of Agony begint ook niet onaardig maar het lijkt wel of de plaat daar wat zompiger wordt. De vocalen zijn wel lekker lo-fi hier al vind ik hoe ie "agony" roept een beetje bespottelijk, pas tegen 't eind gaat ie 't veel beter, met wat kracht, met wat diepte, met wat gruis zingen. Drummer heeft er trouwens ook zin in en doet een, toegegeven vrij kort, Caesar Zuiderwijkje. Met de titeltrack geloof ik 't wel. (Blijven hier de twee als eerst uitgelichte nummers als de semi-onvermijdelijke staan)

48. Kreator - Pleasure To Kill

2009-05-24T12:23:00.000-07:00

Zat laatst met het hautaine aura van een kenner een interviewtje met Limburgse trashers Legion Of The Damned te lezen zegt die gozer dat ze vooral beïnvloed zijn door twee legendarische bands: Slayer (check!) en.. Kreator. Gloeiende gloeiende! Maar goed, hier zijn ze al. Het Choir Of The Damned-intro is extended op deze reissue, jammer, want ik vermoed dat het oorspronkelijk eindigde bij de gong, nu krijgen we nog een stukkie akoestische gitaar, iets té . Daarna gaat 't wel los natuurlijk. Gruwelijk kutte productie, het went wel, maar in Ripping Corpse denk ik eerst: wat een slappe drummer, maar dat zal ie niet verdienen. Het is meer de productie die zijn hi-hat-werk doet schuddebuiken. Death Is Your Saviour is al een stuk beter. Zanger heeft wel 'n iel stemmetje, word er niet bang van. Oh wacht, het zijn er twee. Mille en Jürgen, waarvan grappig genoeg Mille, als Italo-immigrant, een zwaarder Duits accent heeft, je moet 'm plezjar toe kil horen zeggen. (Kut, terwijl ik dit zit te tikken heeft AZ h1-0 gemaakt, niets van gemerkt/gehoord) Riot Of Violence heeft 't sterkste begin tot nu toe. A man lies in the corner covered with blad! Wat of vallens! Wel goeie, pittige (bijna a-melodieuze) gitaren en een fraaie "break", niet eens in 't midden, maar, hop, aan 't end. Carrion is ook een van de betere. Spetterend begin, verzandt dan in zompige gitaarpartijen, maar komt er weer uit rond de 2.5e minuut met een stevig instrumentaal hakkend gedeelte. Ze komen eigenlijk nu pas op stoom. (NAC begint ook beter te spelen) Command Of The Blade is ook aardig, Amerikaans. Als ik ze nou toch allemaal behandel, het lange The Pestilence vond ik erg vervelend, dippie. Met Under The Guillotine geloof ik 't verder wel weer.

47. Queensrÿche - Operation: Mindcrime

2009-05-24T12:15:00.000-07:00

Totaal anders dan ik had verwacht. Of Queensrÿche was een loeiharde Ministry-achtige industrial metal-act. Of iets vrolijks punkies. Maar goed, dit is Meatloafiaanse bombast met Guns & Roses-vocalen. Mooi die ambities, bromt opa. (Zou het niet leuk zijn geweest als Chinese Democracy een conceptplaat was, had ie wel de lengte voor) Het sci-fi verhaaltje hier is ook zo gek nog niet, althans in samenvatting op Wikipedia, maar ben nooit zo'n tekstletter dus whatever. Ik zal er zo nog wat goeie dingen over zeggen maar dit album breekt voor mij bij Suite Sister Mary (De 10 minuten durende key-track) daar ben ik 't gejengel van die gozer he-le-maal zat. Was echt een geniale plaat geweest als ie 'n beetje had kunnen doseren. Hij loeit maar door. Makes me wanna break stuff. Ineens vallen de teksten op en niet in positieve zin.. "We worden gebruikt als ratten in een experiment!" De laatste paar minuten herpakken ze zich (in die suite dus) nog wel trouwens. De hits (en wat voor hits!) staan op de eerste helft: Revolution Calling en vooral Speak, later heb je dan nog sterke I Don't Believe In Love, een fijne nightcruise op tempo in de jaren '80-auto-classic. Beste solo van de plaat ook, de eerste die opvalt eigenlijk. (Oh hier is er nog een in Eyes Of A Stranger, which reminds me: te weinig dubbelloops solowerk) Ondanks mijn gewoonte om juist bij goeie platen te gaan mopperen is Queensrÿche toch echt een van de ontdekkingen van dit project.

46. Iron Maiden - Iron Maiden

2009-05-23T12:21:00.000-07:00

Het debuut dus. En de plaat met Iron Maiden op Iron Maiden van Iron Maiden. Leuk :) Deze (andere) zanger is net wat minder opvallend, wat eigenlijk wel zo aangenaam is. Dit zal wel weer een remaster zijn want 't knalt de speakers uit op cleane wijze. (Terwijl ik op Wikipedia iets lees over een punky geluid.. Que?) Dan moet de rest van Maiden's oeuvre wel babybilletjesglad zijn. Prowler is natuurlijk een kei van een opener. Remember Tomorrow: prima, Running Free vind ik 'n beetje een "bier in de hand"-nummer, minder. Phantom Of The Opera start gruwelijk, maar de solo's zijn prima. (Sleazy, southern?) Transylvania is mijn favoriet samen met Prowler. Maar het is veel cooler om Transylvania als favoriet te hebben, denk ik. Begin is nog wat koddig, maar dan die slams. Gitaren, gitaren. Fantastisch. (Al heeft 't ook nog wat Doorsig, ik kan er wel een orgeltje met bril bij horen) Strange World gaat nog even buitenaards met een Vangelis-ruimtevaartsolo. Zanglijn is wel vreselijk. Bij Sanctuary begint de aandacht wat te verslappen, maar op zich ook weer wel 'n leuke pubrocker, geinige samenzang. Charlot The Harlot vond ik de eerste luisterbeurt vreselijk, maar nu vind ik 'm wel lol. En dan natuurlijk de ultieme track: gitaarnekken in de lucht. Allright! Wat wil ie nou laten zien? Won't you come in my room, I want to show you all my .. warez? Wealth? Hm.

45. Testament - The Legacy

2009-05-23T12:14:00.000-07:00

Titel klinkt als een greatest hits/best of.. En als ik Wikipedia moet geloven is 't ook het beste wat ze ooit maakten. Klinkt mij weer 'ns als Metallica in de oren. Ritmisch beter, melodisch minder. De zanger is trouwens heel cool. (Check!) Een ware indiaan! In het manische hoogtepunt Raging Waters zijn de ritmes zo hypnotiserend dat 't inderaad wel een wild totempaal-ritueeltje lijkt. (Maar verder is iedere wereldmuziek-invloed afwezig, alsof ie daar al niet imaginair is)

44. Psychotic Waltz - A Social Grace

2009-05-22T12:34:00.000-07:00

Beetje pompeus, zit nu bij Spiral Tower en denk: kan 't af. En het begint nog prima. And The Devil Cried, Halo Of Thorns en Another Prophet Song zijn allemaal erg goed. Halo is mijn favoriet. Another Prophet is een goed voorbeeld van de "stukjes-metal" die ze maken: beetje chaos, heel prog, allerlei fases, sommigen goed en andere waardeloos. In 1 nummer. Ik weet niet of het een remaster is, of dat die prog-jongens gewoon hi-fi zijn, maar 't klinkt super, dat wel. Natuurlijk zijn alle sentimentele akoestische gitaar-stukken geweldig. (Intro van Only In A Dream, dat nog verdraaid stevig wordt daarna, onverwacht, maar wel een van de betere nummers op de tweede helft van de plaat) I Remember schijnt ook bekend te zijn en een dwarsfluit op een metal-plaat is zeldzaam inderdaad. (Jethro Tull rip-offs las ik op Musicmeter...)

43. Vicious Rumors - Digital Dictator

2009-05-22T12:21:00.000-07:00

Sloganeske metal, poppy/glam. Lekker, volvet, alhoewel ik dit stijltje wel een beetje begin te kennen. (Het is wel toegankelijk dus ik klaag maar niet) Vocalen missen wat soul, geen Phil Lynott zeg maar, de middendip op deze plaat is ook enorm. Intro Replicant is nog zo gaaf, evenzeer track 2 en 3. (2 is de titeltrack 3 is Minute To Kill) In een van die twee zat een mooie glitch. Klonk alsof het zo bedoeld was, maar ik denk toch gewoon een mp3-slippertje. (Of de wraak van de Digital Dictator) Goed, de middendip dan, de plaat zit dichtgeplempt, weinig ademruimte. The Boys are hot! I am in leather, skintight. Beter wordt het weer met de ultieme slogan. R.L.H. Rot Like Hell inderdaad, eindelijk ook weer 'ns een goeie melodieuze dubbel-solo. Condemned is ook uitstekend, een ander ritme en een goeie baslijn die te horen is. En je plaat afsluiten met een omgekeerde boodschap is très lollig.

42. Death Angel - Act III

2009-05-21T12:31:00.000-07:00

Death Angel vs. Morbid Angel 10-0! Deze kapatulteert linea recta naar een van mijn favorieten in the bunch. Discontinued is ge-ni-aal (die drums! die riff!) en volgens mij houd ik niet eens van slap bass. A Room With A View is bizar! Beach Boys op een metal-plaat. Ik houd wel van cheesy ballades (er is er nog een) tussen harde riffs. Sehr gut gespeeld van die Filipino's. Enig minpuntje zijn de vocalen, ergens tussen zeikerig, Judas Priest (in 't begin?) en Metallica in. Boeit verder nauwelijks, zie, ik leer 't al. Ze razen maar door.

41. Nocturnus - The Key

2009-05-21T12:28:00.000-07:00

Viel me tegen. Dacht dat ik ergens had gelezen dat het speed metal was. Is 't niet. Dit is vrij stevig, maar met keyboardjes, die voor 't merendeel bespottelijk klinken. Kloterige melodietjes ook. Wel aardig zijn Visions From Beyond the Grave (Derde track, op dat moment ben ik eindelijk wat gewend aan de doffige productie) en Andromeda Strain, waarin, toegegeven, de keyboards zulke foute riffs spelen dat 't eigenlijk toch wel weer leuk wordt. Grappig: de track Destroying The Manger, volgens Wikipedia controversieel (ik zou niet weten waarom en er wordt daar geen reden gegeven) heet bij mijn mp3's: Kill the Manager. :)

40. Cynic - Focus

2009-05-20T12:31:00.000-07:00

And now for something completely different. Jazz metal dus. De band maakte deze plaat in 1993 en daarna pas in 2008 weer wat. (Viel dat tegen? Kan haast niet anders, eigenlijk jammer dat ze weer terugkeerden) Cynic heeft hier een beetje 't probleem dat eigenlijk alles in 't goede openingsnummer Veil Of Maya "gezegd" en duidelijk wordt. Je hoort de plus: het fretless, dus Pastoriaanse, dus goeie baswerk (check ook I'm But A Wave Too!) en de min, de m.i. vrij matige grunts. Ik lees hier dat de oorspronkelijke zanger stemproblemen had. Er moest (vast last-minute) 'n ander worden ingeschakeld, zouden ze nog in verleiding zijn gekomen om 't jaren later met de bedoelde vocalist nog eens op te nemen? Niet zo belangrijk verder, want Focus staat hoe dan ook wél vol sprankelende, soms bijna cheesy sentimentele melodieën, en, heel apart, een vocodertje. (Even gewaagd als Neil Young's Trans misschien wel) De vocoder is errug gaaf in t begin, maar al vrij snel voelt het stiekem toch wat als een identiek terugkerend trucje. (Er is trouwens ook nog een vrouw die af en toe wat meezingt, ze valt verder niet echt op eigenlijk)

39. Pestilence - Consuming Impulse

2009-05-20T12:18:00.000-07:00

Ik begon de queeste een jaar geleden met de constatering dat metalplaten ontbraken in OOR's NL top nog wat. Dat bleek vervolgens volstrekt niet waar. (Nou ja) Inderdaad. Pestilence stond erin. :) Ik geloof niet met deze, terwijl dit toch, volgens Wikipedia dan, een van de beste death metal platen ooit is. (Maar goed dat kan iedereen wel geplaatst hebben)Van enig poldergevoel is in elk geval geen sprake, het accent valt met grunten ook niet zo op he.. En het niveau is inderdaad prima. Jammer dat het mooie twee minuten instrumentaaltje Proliferous Souls niet vloeiend overloopt in een keihard openende track. (Reduced To Ashes begint gewoon weer opnieuw op te bouwen) Dit zijn echt snelle jongens trouwens. En het is allemaal retestrak, geen zwabberende drums. Sommige nummers halen heel punky de drie minuten niet eens. (Process Of Suffocation is een van de hoogtepunten) En de sterke vocalist bláást.

38. Morbid Angel - Altars of Madness

2009-05-19T11:58:00.000-07:00

Wat een beest. Ouwe Morbid Angel vs. nieuwe Morbid Angel 3-0!(Boven liep ik er ergens in vast) Geef mij maar deze liedjes over Satan. Remastered, dus daardoor zal 't geluid ook wel een stuk beter zijn dan wat je bij jaren '80 pioniersmetal verwacht. Allerbeste moment: het slot van Chapel of Ghouls. Niet het hardste maar toch het meest agressief, duister. Rond Damnation raak ik er wat uit. Eerste helft zitten nog wel meer krenten, goeie ritmische vocalen. Maze Of Torment is 't andere hoogtepunt.

37. Hellhammer - Apocalyptic Raids

2009-05-19T11:54:00.000-07:00

Zwitsers in de metalen. Dat is wel het laatste wat je verwacht. Ze doen 't ook rustig an. Beetje te sloompjes zelfs af en toe. Sympathiek bandje wel, bestonden heel kort, schaamden zich (heel bescheiden) voor hun eigen output. (Waarmee ze vervolgens gewoon de boer opgingen bij labels/magazines) Hoogtepunt is vanzelfsprekend het negen minuten durende Triumph Of Death. Zanger doet zijn allerbeste stervende Jandek-imitatie, gitaarsolo lijkt wel iets wat St. Germain op zo'n hitjes samplede (BB King misschien) en daarna nog wat hoge kreetjes op z'n Axls. Vocalen theatraal en zonder schaamte, hij doet en probeert van alles, mooi.

36. Obituary - Cause of Death

2009-05-18T12:03:00.000-07:00

Die grunt he :) De eerste (?) en meteen een van de indrukwekkendste. Ook leuk hoe ze 'n beetje klooien met effecten op de stem. Soms spuugt de man z'n woorden uit als een rapper, ben even kwijt waar, titeltrack geloof ik. Zeer geslaagd. Met het drumwerk is wat vreemds aan de hand, eerste helft kloterig, geluid slecht, zelfs de timing is niet super... Maar daarna trekt 't bij, laatste paar nummers hakt 't prima. Gitaren: ok, melodieus gezien niet echt interessant. Beste riff van de plaat op zeker in Dying.

35. Autopsy - Severed Survival

2009-05-18T11:57:00.000-07:00

Kwam pas bij het openen van de mp3's erachter dat ik er kennelijk al een van Autopsy had geluisterd. Oei! In dat geval zeg ik duidelijk Severed Survival - Mental Funeral 1-0. Hier knort de bas lekker. (Hij kan zelfs een helikopter nadoen) (Wat betreft Mental Funeral was ik spiekend vooral onder de indruk van de drums, vallen me nu niet op, misschien een andere drummer) Gasping For Air is fantastisch, perfecte titel ook (en waarschijnlijk ook lyrics, ik kan ze niet volgen hoor) voor de grunt van de zanger. In Pagan Saviour geloof ik 't daarmee wel; het duidelijke klik-eruit-moment. "Ok! I'll do it! Bleeeegh!" (Critical Madness)

34. Prong - Beg To Differ

2009-05-17T05:20:00.000-07:00

Band heette Prong Prong Prong in mijn mp3-tags..?! Doen een Metallicaatje. Heel droogjes, heel toegankelijk. Kun je rustig aan je grootmoe laten horen. De titeltrack doet er nog een commercieel schepje bovenop met, wat was de combi ook alweer, Run DMC en.. Aerosmith. Identiek. (Vocalen blijven Metallica en zit er een spoken word stukje in dat later door Nada Surf is geript voor Popular, ook qua akkoorden) Wel wat typerend voor deze plaat: ergens spotte ik een erg goeie track, het zou Onvermijdelijk kunnen worden, maar toen gingen de akkoorden een andere verkeerde kant op. (En nu kan ik 'm niet meer terugvinden...)

33. Voivod - Nothingface

2009-05-17T05:13:00.000-07:00

Heej, da's bijna psychedelische indiepop! Als ik niet net in die Metal Headbanger's journey had gezien dat 't Fransen (of nee Quebekkies) zijn had ik ze wel voor Scandinavische hippies versleten. Raaare zang: is 't nou erg indie of erg punk, niet erg metal in elk geval, hele rare harmonieën (in mijn oren althans) en af en toe een haast vrolijke (?!?!) sfeer. Het klinkt eigenlijk verrassend modern, als Foals ofzo, die ik verder een half keer gehoord heb. Ik bedoel een artrocky sfeer. Inner Combustion bijvoorbeeld. Modern Sequences heeft Motorpsycho-achtige gedeelten. Niet een plaat die je in een keer doorgrond, maar wel een hele leuke.

32. Paradise Lost - Gothic

2009-05-16T07:30:00.000-07:00

Metal zoals ik het genre zou verwachten. Alhoewel, 't is wel vrij sloom. Eerste nummer is het vetste met maffe synths (die komen her en der nog wel terug) damesvocalen (later ook nog, maar dan veel minder) en grunts. Eternal vind ik ook gaaf met een langzaam ingefade "die! die! die! die!" Ergens zit ook nog een te korte Daft Punk-solo. Het is allemaal lekker kort 38 minuten knallen. Prima.

31. The Haunted - The Dead Eye

2009-05-16T07:24:00.000-07:00

Na een ongetipt en ook wat saai tussendoortje van Isis, terug naar het echte werk. Deze plaat kan in één woord worden samengevat, en ik sprak 't ook letterlijk uit nadat het intro om was en de eerste riff me om de oren sloeg. "Zo." "BAF" had ook gekund, maar dat zeg ik altijd al m.b.t. metal. Dit is het equivalent van een man die naast je in je oor staat te schreeuwen, met veel spuug ook als het even kan. Bulldozermetal. De productie is fucking hard. Da's goed, maar hilarisch is wel dat de cleane stukken, eh, aan Kane doen denken! Nou ja eigenlijk alleen in The Crowning.. Maar toch, ik zweer 't je. Riffs goed hoor (moet ik van de forumregulars aandacht aan besteden) Na een minuutje of 35-40 word ik wel een beetje moe, en dan duurt 't nog effe. The Medusa was meen ik 't best. Ook een goeie passende tekst. "Her love is as cold as her desire."

30. Megadeth - Rust In Peace

2009-05-15T05:00:00.000-07:00

De re-release, remastered, productie klinkt (toen pas?) ook echt goed: in your face, fysiek, tastbaar, wat je maar wil. Te goed eigenlijk voor een jaren '80 plaat, was toch jaren '80, nou nee, 1990 dus. Mijn ooms lachten me uit toen ik ooit eens opmerkte dat ik Megadeth goed vond, dit was ten tijde van Risk. Ik probeerde ze nog te overtuigen dat Risk een stuk minder hard was.. Maar het mocht niet baten. Het ironische was dat mijn ooms getatoeëerde figuren zijn, die destijds nog in metal-shirts rondliepen. Ik mocht er niet bij horen zeker. (Ze waren gewoon zelf nep) Enfin. Ik vind 't een aardige plaat, al springt 'r niet echt veel uit voor mij. Soms gaan de vocalen in 1 nummer van kut naar goed. (Oh let ik weer op de vocalen, mag eigenlijk niet) Maar, gottegot, Tornado of Souls moet ie in 't begin poepen ofzo. Holy Wars en Hangar is in elk geval een killer-opening.

29. Suicidal Tendencies - How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today

2009-05-15T04:52:00.000-07:00

Kan door naar mijn favorieten in deze serie. Bespeur ik hier een voorliefde voor snelle Amerikaanse metal? (Al is dit dan geen speed maar trash, ofzo) Pledge Your Allegiance is geniaal. S! T! S! T! En werkelijk precies op 't juist moment het instrumentale/mooie/melodieuze Surf & Slam. :) Superhoes ook.

28. Death - The Sound Of Perseverance

2009-05-14T06:28:00.000-07:00

Staaltje technisch metallen. Beetje koud ook wel. Af en toe ineens fraai gitaarwerk in Flesh And The Power It Holds, aan 't slot bijvoorbeeld. Akoestisch gitaartje + solonummer is ook leuk (Voice of the Soul) A Moment of Clarity is een ander hoogtepunt, wat mij betreft. Gigantische hoeveelheed bandleden heeft Death verbruikt trouwens door de jaren heen.. :)

27. Metallica - The Black Album

2009-05-14T06:22:00.000-07:00

Mag eigenlijk niet meedoen. Het was namelijk geen officiële tip, maar omdat de Onvermijdelijke Metal-draad op het Subs-forum min of meer een Metallica-artikelen-reeks inspireerde hier toch maar even noemen. Check mijn artikel hier. (En vergeet ook niet: Justice, Lightning, Anger, Life, Puppets, Orion en tot slot nog een Blackie.

26. Metallica - Ride The Lightning

2009-05-13T04:23:00.000-07:00

Teveel fade-outs! Maar kan me best in Bas' enthousiasme vinden. (Relatief gezien dan) Ik ga 'm hier niet beter verklaren dan Master of Puppets, maar hij is zeker goed. (En misschien vind ik 't stiekem toch!) De plaat klinkt gewoon, of klinkt gewoon en dat is ook niet zo erg bij Metallica, geen rare fratsen. Bombasme! Sirenes altijd stoer. Rond Trapped Under Ice raak ik er 'n beetje uit en kom er niet meer terug in. Goeie momenten daarvoor: het schattige intro van de opener Fight Fire With Fire, stukje rond 2.50 in de titeltrack als de gitaar bliept, en de ti-ta-ti-ta-tita gitaar in For Whom The Bell Tolls zo rond 1.26. En de progrock van de ballade natuurlijk. 'Welke ballade' zegt u. Ik kan 'm ook niet meer terugvinden...

25. Godflesh - Songs Of Love And Hate

2009-05-13T02:39:00.000-07:00

Oeps, ben ik vergeten speciaal op te letten bij de songtip Wake. Hmm, dat was de opener. Ik geloof dat ik er pas "inkwam" bij Sterile Prophet, het tweede nummer, met een waanzinnige piep erin, alsof je al kapot gebeukt bent en dit is wat je hoort ná een metal-concert. Leuk en sloppy die combinatie van beatloops en "echte" drums, het werkt eigenlijk helemaal niet, maar het is mooi in zijn lelijkheid. Behoorlijk verslavende herhalingen, met een vocalist die doet waar ie zin heeft, beetje schreeuwen, beetje praten en dan ineens (in Frail) zweverig mooi zingen. (Nou ja) Hunter sprong eruit maar weet nu, het einde van de plaat naderend, al niet meer waarom.

24. The God Machine - Scenes From The Second Storey

2009-05-12T12:03:00.000-07:00

Andere metal. Of gewoon shoegaze-noise-progrock. Geen onversneden metal in elk geval. Wel een goeie (doch veel te lange) plaat. Home (het nummer dat m'n forumcollega eigenlijk los tipte) is wel een van de lekkerste en hardere. Emoscream! The Blind Man hakt ook knauwend/pijnlijk/goed. Daarna wordt het meer trippen. (Seven bijvoorbeeld) I don't exist! I don't exist!

23. Iron Maiden - LiVe After Death

2009-05-12T11:57:00.000-07:00

Dus. Eigenlijk moet ik ook nog de 26 minuten van de bonusdisc luisteren.. Ofzo. Maar het is nu al een errug lange zit. Wel een lekker "bandje" hoor. Ze houden 't tempo er goed in. Powerslave bijvoorbeeld. De aankondigingen zijn wel een beetje belachelijk, niet eens zozeer wat de man zegt maar gewoon zijn stem. Favoriete nummers The Trooper en natuurlijk Rime of the Ancient Mariner. (Een gedicht!?) :) Kudos voor al dat dubbele gitaarwerk ook. Zo hoort het.

22. Metallica - ....And Justice For All

2009-05-11T02:45:00.000-07:00

Zeker geen goed teken als je One het beste nummer vind he? ;) Het bizar droge drumgeluid is wel stoer natuurlijk, maar al die laaaange nummers. Gaap. Iets met Straw, vreselijk.

21. Slayer - South Of Heaven

2009-05-11T02:42:00.000-07:00

Grillig werkje. Slayer op de slome Metallica-tour, ofzo. Drumgeluid bij vlagen erg lelijk (Mandatory Suicide bijvoorbeeld) en meteen daarna weer wel fijn!? (Ghosts of War, goeie hakkende snare) Behind The Crooks is 't beste nummer, wat mij betreft. Die Judas Priest cover is ook nog wel aardig.

20. Carnivore - Retaliation

2009-05-10T07:12:00.000-07:00

Jack Daniel's and Pizza lololol. Twintig seconden gaat 't nog, dan zap. I have a right to be myself! And you can go fuck yourself! Leuke teksten troughout. (En songtitels evenzeer Angry Neurotic Catholics) I shit my pants as I wait for the Reaper. Race War heeft zelfs een mooie melodie. En Race War, da's net Erase War. Toch!? :) Wel een beetje een overdreven R heeft die man (Steele dus) vooral in Jesus Hitler (een van zijn mindere vondsten), z'n stem trek ik sowieso 't minst in de middendip. Ook opvallend dat ze 't over knokken op Ground Zero hebben en later U.S.A. For U.S.A. natuurlijk, gheheh. If you don't like it here!! (Get the fuck out!) Manic depression it touches my soul! Five Billion Dead is ook vet. Best 'n toffe plaat. If you can't eat it or fuck it?

19. Agent Steel - Unstoppable Force

2009-05-10T07:06:00.000-07:00

Kon 'm eerst niet vinden. dacht wow zo obscuur... Maar forum-collega Clismo had 'n extra e-tje achter Steel geplakt. Daarna dook ie wel op, alhoewel wel in een vinyl-mp3-rip. Lekker warm geluid zullen we maar zeggen. Toffe plaat, absoluut een van mijn favorieten in de hele reeks. (Zo niet dé favoriet) Never Surrender, geweldig. Als eerder gememoreerd high pitch screams pwnen gorgelende grunts. En dan ook nog zulk melodieus gitaarwerk, dit is gewoon een sell-out voor de masses! Middenin zakt ie wat in, maar het slotdrieluik is 't best van allemaal. The Day At Guyana komt 't hardst en cheesy slotstuk Traveller (E.T. bedoelen ze zeker) is 't traantjesmoment.

18. Obituary - Slowly We Rot

2009-05-09T05:07:00.000-07:00

Mijn tolerantie-grens begint weer te dalen geloof ik. Obituary is een van de eerste bands die de diepe grroaaaaaurrrll growl gebruikten. (Lees ik ook maar op Wikipedia) Doe mij toch maar het gekrijs van een Judas Priest dan.

17. Pantera - Vulgar Display Of Power

2009-05-09T04:43:00.000-07:00

Brr, kouwe plaat. Toms als stuiterballetjes in een lege gymzaal. Klets klets. Wel metal zoals ik me metal voor zou stellen. Gebrulde slogans, over (orenschijnlijk?) simpele riffs. Af en toe, bijna uit 't niets, onderbroken door wat melodisch werk, wat in diezelfde oren dan toch vooral aan Metallica doet denken. En Hollow aan 't eind van de plaat begint ineens wel heel soft/sentimenteel. :) (De melodie dan, niet op de tekst gelet verder..)

16. ARK - Burn The Sun

2009-05-08T02:22:00.000-07:00

Heel lekker plaatje. Vette Amerikaanse shit wou ik zeggen, maar 't zijn Noren. Die zanger heeft Soul! (Zeg "zwarten" in metal, zijn daar voorbeelden van..?) Maar z'n stem is bij vlagen wel iets te overheersend. In 't midden hoorde ik even wat Genesis. Sowieso veel poppy gedeelten. Just A Little kan zo naar 't songfestival. Spaans gitaartje en werkelijk een meesterlijke break. (Ik zie zwoele danseressen al swingen in jurkjes) Heel knap, gaandeweg die break wordt het nummer harder en, nou ja, metal dus. (Pluspuntje ook voor 't Pastorius-baswerk troughout trouwens)

15. Yngwie J. Malmsteen - Rising Force

2009-05-08T02:09:00.000-07:00

*Pinkt traantje weg bij Little Savage* De enige melodie die 'n beetje gevoel heeft. Ik geloof niet dat ik fan van Yngwie ga worden. Dat orgel ergens: aargh. Toptekst wel. There's a hole in the sky, but don't ask me why-y-y-y-y! :)Ik vond Icarus' Dream Suite Opus 4 stiekem toch wel leuk. Met de bekende melodie van Albinoni, laatst ook nog even melodramatisch door Loney Dear gebruikt.En alle cheesy hilarisch synthesizers zijn ook smullen natuurlijk. Maar toch, 't merendeel van dit soort razendsnelle gesoleer werkt m.i. toch 't best in een Daft Punk-song. (Da's alweer de 2e keer dat ik over DP heb in dit project, hmmf)

14. Burzum - Hvis Lyset Tar Oss

2009-05-07T02:44:00.000-07:00

Die knakker moet vanuit de gevangenis gewoon wat soundtracks pennen! In plaats van met gasmasker en wapens en al proberen te ontsnappen, lukt toch alleen in films. Sheesh. In afsluiter Tomhet krijst ie niet eens meer, het lijkt wel iets uit Me and You And Everyone We Know. Opener Det Som nogwat vond ik 'n beetje suf. Vrij rustige drums, die veertien minuten wegtikken, ik zou 't bijna krautrock noemen (maar ik weet niets van dat genre en ik ga géén draad beginnen) De titeltrack is (logisch?) het meest metal. Verslaat in elk geval met gemak het ook wel harde derde nummer, waarmee we ze allemaal gehad hebben.

13. Judas Priest - Painkiller

2009-05-07T02:36:00.000-07:00

Halford heeft een gigantisch bereik (zegt Wikipedia) maar echt zingen kan ie natuurlijk niet. (Ik) Niet dat ik 'm dit stijltje nadoe. Opener Painkiller is gaaf, maar te lang, echt leuk vind ik het album in 't midden worden. Metal! Meltdown! Nightcrawler! En vooral Between The Hammer And The Anvil. (Mijn favoriet) Touch of Evil is ook nog gaaf, maar het refrein is wel erg corny. Living Bad Dreams is eveneens vet, maar da's een bonusje, dus die telt niet. Oh en opgedane wiskunde wetmatigheid: Elk metalnummer heeft gewoon een break nodig, zonder drums dus, waar je alleen de riff hoort.

12. Darkthrone - Transilvanian Hunger

2009-05-06T02:39:00.000-07:00

Jaaaa omgekeerde geheime haatboodschappen! Tipper Gore!! Klik effe op deze link en zie ze zitten. Ik word er vrolijk van. (Foto en plaat) Die gast links heeft wat van Matthijs van Nieuwkerk en die knakker rechts is de loser uit American Movie, of toch gewoon Steve Buscemi. De gozer op links is trouwens inmiddels "school teacher", vraag me af welk vak. (Zou ie groep 3 kindertjes lesgeven?) Kan kennelijk allemaal in Noorwegen en dat terwijl Transilvanian Hunger nog met Arische stickers kwam. ("We would like to state that Transilvanian Hunger stands beyond any criticism. If any man should attempt to criticize this LP, he should be thoroughly patronized for his obviously Jewish behavior") Maar goed, dat was ironie natuurlijk!
De muziek is een soort kapotte cassette. Op een vreemde manier wel lekker. Als je op de drums gaat letten ga je helemaal wappie, de tiktaktiktaks beginnen een soort nieuwe (interne?) patronen te vormen. Nou ja. En de gitarist de hele tijd maar zijn 3 à 4 heen en weer springende loopjes spelen. As Flittermice As Satans Spys is geloof ik mijn favoriet. Goeie break, goed dissonant-noise-opbouw-stukje en - natuurlijk - die reverse-message. :) En nu ga ik lekker de biografie van Vargie lezen.

11. Mercyful Fate - Don't Break The Oath

2009-05-06T02:34:00.000-07:00

Een makkie. Collega-Subjectivist Martijn B. dixit: "een authentieke kerkersound, een sfeer om te snijden". Heb ik 'n andere plaat? Dit is gewoon gezellie. A-ha goes Metal. Het hoge (toch wel melodieuze) gegil is wel even wennen. Zou Axl Rose fan zijn? Baswerk erg melodieus, gesoleer ook goed te volgen. Nice!

10. Pig Destroyer - Terrifyer

2009-05-05T02:28:00.000-07:00

Fuck! Goeie bandnaam, ergens imiteert de man die zingt als een megafoon werkelijk een varken, wellicht was het in Scarlet Hourglass, een van de betere tracks, maar ze gaan zo snel voorbij. Het Mortal Kombat-achtige fatality combo Torture Ballad/Restraining Order Blues en vooral Carrion Fairy is ook, euh hmm, lekker? HARD in elk geval. Het rustmomentje in Towering Flesh had ik wel even nodig, juist daarna was ik warmgedraaid geloof ik, al was 't tijdelijk, zo rond The Gentleman was ik wel ongeveer doof.

9. Autopsy - Mental Funeral

2009-05-05T02:22:00.000-07:00

Da's gelukkig weer een heel stuk toegankelijker, met uitzondering van de wel erg gore grunt af en toe. De drums zijn fantastisch, soms klinken ze als iets tribaals, alsof een bende woeste indianen op trommels staat te rammen. Als Autopsy live speelde zong Chris Reifert dan
terwíjl ie drumde? Heh, dat zou wel heel knap zijn. Alhoewel, zong...!

8. Deathspell Omega - Fas - Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum

2009-05-04T02:35:00.000-07:00

Zorgde dan toch weer voor een lange (zomer)pauze. Te. Moeilijk. Voor ware gevorderden. Kon je eigenlijk al aan de titel zien. En ik heb nog wel Latijn gehad op school.

7. Meshuggah - Catch Thirthythree

2009-05-04T02:29:00.000-07:00

Jongens die Meshuggah Catch Thirthythree plaat is gewoon een eitje. :) Hehe. De pauze in dit project deed me goed. Ik schroefde het volume in plaats van terug omhoog. Tof album. Had eerst niet eens door dat de drums geprogrammeerd waren, zouden ze echt onspeelbaar zijn? Het groovet in elk geval nog wel. Leuk ook die jazzy tussenstukjes, Autechriaanse dissonantjes. Liep wel een beetje vast in de langste track Death - Is Death.. Maar het slotnummer Sum maakt veel goed, hoe de schreeuw wordt overgenomen door een gitaar. Ook leuk: de vocoder! WTF!

6. Morbid Angel - Formulas Fatal To The Flesh

2009-05-03T02:12:00.000-07:00

Liep hierin twee maanden vast. (Nu verder met Meshuggah, lol)

5. Peste Noire - Folkfuck Folie

2009-05-03T02:07:00.000-07:00

Eerbetoon aan het Vichy-collaborateurs-regime of niet Folkfuck Folie (van Peste Noir) is gaaf. Gollem begint een bandje maar hij stinkt zo erg dat zijn bandleden 'm in de kelder hebben gezet. Ze spelen zelf upstairs een soort mislukte Jesus & The Mary Chain meets metal, terwijl Gollem in de kelder krijst. (Onverstaanbaar) En dan.. In La Fin Del Secle een riff waar de robots van Daft Punk vast al een kopietje van hebben liggen voor future use! :)

4. Oxiplegatz - Sidereal Journey

2009-05-02T08:02:00.001-07:00

Kon me niet boeien. Evanescence-visioenen.. En 't fuckt met mijn Last.Fm-stats. Veel te korte nummers. ;) Leken nog korter dan de gemiddelde grindcore. Als ik dit 5 keer had gedraaid was ie mijn favoriete artiest aller tijden op Last.fm geweest..

3. At The Gates - Slaughter Of The Soul

2009-05-02T07:55:00.000-07:00

Beste tot nu toe.. Eerst dacht ik die stem is te hoog, te schril. Maar hij blaft/spuugt het echt lekker goor in die mic. (Goeie productie) En een beetje melodie helpt natuurlijk ook. Suicide Nation is mijn favoriet.

2. Metallica - Master of Puppets

2009-05-01T02:45:00.000-07:00

Kom niet echt langs het imago en de stem van die zanger. (Superster. Zuipschuit. Sardonische grijns) Bij Slayer vond ik 't wel mooi dat het (voor mij dan) een anoniem geheel was. Geen gezichten. Gewoon herrie. ;) Ik heb trouwens wel een of andere softe Metallica-single, met Marianne Faithfull, in mijn bezit) Anyway...

1. Slayer - Reign In Blood

2009-05-01T02:40:00.000-07:00

Jesus Saves is voorlopig mijn favoriet. Ik wil meer breaks. Grrrrom. (Paar dagen later) Beste nummer van deze klassieker van Slayer is trouwens Piece by Piece. "THE ONLY WAY TO EXIT!" :)

0. Onvermijdelijke Metal

2009-04-09T05:26:00.000-07:00

Onvermijdelijke Metal begon begin 2008 als draad op het forum van de Subjectivisten. Ik vroeg de aanwezige kenners om wat metal-tips en, zoals je kon verwachten, ontstond er al snel een waslijst aan klassiekers. Het luisteren ving aan en is tot op heden gaande, af en toe onderbroken door wat broodnodige pauzes om de oren te laten herstellen. Op dit blog zal ik mijn verslagjes posten, puur uit archief-overwegingen en omdat 't nu eenmaal kan. Sommige stukjes zijn vrij lang, anderen ultrakort. In 't algemeen neemt het plezier wel toe gedurende de reeks. Ik zal de tracktitels vet afdrukken en de albumtitels cursiveren. De stukjes zijn genummerd, niet als waardeoordeel maar als hoofdstuktitel. De beste platen krijgen in de tag het ultieme kwaliteitsstempel: Onvermijdelijk.
(foto zonder toestemming gebruikt, erg, eh, punk van me)